Op mijn andere weblog ging er al meerdere keren aandacht uit naar wat ik mooi vormgegeven boeken vind. Dit is in dat spectrum het andere uiterste. Ik geloof niet een lillijker boek te bezitten als The Trouble with Heroes. En ... lees verder »
Zo moet het, heb ik een paar keer gedacht bij het lezen van deze biografie. Paul Frentrop heeft een zeer geslaagde levensbeschrijving van Pierre Vinken afgeleverd, en dit komt vooral omdat de hoofdpersoon nooit te lang hinderlijk in het beeld ... lees verder »
Na zijn boeken over Duitsland en België gelezen te hebben, was het logisch om Van Istendael ook nog eens over Nederland aan het woord te laten. De man heeft hier gewoond, in zijn jeugd. En zijn uitgever is in Amsterdam ... lees verder »
Onlangs heeft de Friese Pers Boekerij drie succesvolle Friese romans in het Nederlands uitgebracht. Zwarte engelen van Willem Schoorstra, Prospero van Nyk de Vries, en De ladder van Koos Tiemersma. Dat bood mij de gelegenheid om eens iets te testen. ... lees verder »
Er zijn schrijvers die ik lees om hoe ze schrijven, en er zijn schrijvers die ik lees om hoe ze denken. En opvallend is dat die twee kwaliteiten vrijwel nooit samen vallen. Het is weinigen gegeven iets mooi te formuleren ... lees verder »
Van Jeroen Brouwers lees ik bijna alles met plezier, behalve zijn romans. Hoewel de laatste twee minder gestileerd schijnen te zijn dan die daarvoor, heb ik ze nog niet ingekeken en ook geen plannen daartoe. Brouwers vind ik het ... lees verder »
Een lezer ben ik, veel meer dan een bibliofiel. Toch kan een zekere drang tot volledigheid me niet worden ontzegd. Zo stak het me al lang dat van alle boeken die Karel van het Reve ooit uitgaf, ik deze niet ... lees verder »
Omdat Marius wil niet in Joegoslavië wonen me wat tegenviel --- het was te zeer verouderd --- las ik deze bundel daar meteen achteraan. Die is van tien jaar later, dus ook nog van ruim voor de val van de ... lees verder »
Jeremy Clarkson schrijft de scripts voor Top Gear; een TV-programma dat hij bovendien presenteert. Het is éen van de weinige uitzendingen die ik zelden oversla. Maar over die reeks, en de jongetjestelevisie daarin, heb ik elders al eens uitgebreid geschreven. ... lees verder »
Er staan iets van vijftienhonderd moppen in dit boek, waarvan er precies vier toch nog zo leuk waren dat ik ze onthouden wil. Maar dan niet om ze na te vertellen. Eerder om de clou te kunnen gebruiken als komisch ... lees verder »
Over Charlie Brooker hoorde ik voor het eerst in 2004. Toen versloeg hij in zijn TV-rubriek voor The Guardian het debat tussen de beide presidentskandidaten in de VS. Hij deed dit zoals elk weldenkend mens in Europa het had gedaan, ... lees verder »
Dit is een Amerikaans boek van een Amerikaanse auteur. Dat was me van tevoren bekend. Ik heb het online bij een boekhandel in de VS gekocht voor heel weinig Amerikaans geld, dat toen bovendien nauwelijks wat waard was. Maar er ... lees verder »
Het staat me niet meer bij of ik begin jaren negentig eerst Vanderhaeghe's debuutroman of deze vroege bundel verhalen in vertaling las. Wel weet ik nog goed toen even een nieuwe held te hebben gehad.
Ed.
De hoofdpersoon van de roman ... lees verder »
Deze verzameling brieven heeft het opmerkelijkste slot dat ik ken van een boek. Dit komt doordat er eerder een versie van verscheen, in 1976, en ook te lezen is hoe die editie ontvangen werd.
White had toen al moeite met zijn ... lees verder »
Tijdens de eerste pagina's van dit boek dacht ik, ja, dit is heel bijzonder. Het lukt de schrijfster meteen iets enorm illusieloos en wreeds aan deze roman mee te geven, dat desondanks nieuwsgierig maakt naar meer. Maar toen bleef de ... lees verder »
Ik kende alle beschouwingen al, die in dit bibliografische uitgaafje staan afgedrukt. Deze moeten dus later opnieuw gepubliceerd zijn. Was het in: Schrijvers worden misbruikt en andere aanklachten? Dat moet haast wel, het zijn namelijk geen verhalen zoals Den Uyl ... lees verder »
Den Uyl is éen van de weinige schrijvers die ik op de middelbare school al las, en nu nog altijd lezen kan. Toch hoort deze bundel verhalen tot de boeken die me vrijwel onverschillig laten. Dit komt omdat ik twee ... lees verder »
Dit was éen van die boeken uit 2007 die ik nog vergeten was te lezen. Zelfs al had ik bestaan zowel op mijn andere weblog als hier allang gesignaleerd. Maar toen de Provinciale Statenverkiezingen eenmaal geweest waren, leek de actuele ... lees verder »
Herman Brood staat al niet eens zelf meer op de voorkant van dit boek. Het is zijn wassen evenbeeld, in opdracht van Madame Tussauds vervaardigd. En waar die foto in eerste aanblik onvoorstelbaar echt lijkt, wordt deze in de loop ... lees verder »
Het gratis dagblad De Pers vierde vandaag een jubileum, zoals ook groot op de voorpagina te lezen staat. Nu opent deze krant vaker groot met een spannende illustratie, toch is het merkwaardig om te zien dat de eigen eerste verjaardag ... lees verder »
Dit deel uit het kwartet over Herman Brood maakt dat die trits toch niet helemaal een hagiografie wordt. Chabot is het grootste deel van de tijd die het boek beslaat nauwelijks over het gedrag van zijn vriend te spreken; al ... lees verder »
Het is weinigen gegeven mij te laten lachen om kale wetenschappelijke feitjes. Bill Bryson lukt dat wel. Daarom durf ik het ook rustig aan om een boek van hem te lezen over de Engelse taal, terwijl me daarin ongetwijfeld vele ... lees verder »
Willemsen is onlangs, eind november 2007, overleden. En vaak bij de dood van een auteur ga ik monsteren wat ik van hem heb, en wat er eventueel nog moet worden aangeschaft. Er zijn niet veel schrijvers die na hun dood ... lees verder »
Er waren voor mij heel goede redenen om dit boek niet te lezen, en er waren even goede redenen om dat toch te doen. It himelsk oerwurk is namelijk een historische roman, of erger nog, een 'vie romancée'. En op ... lees verder »
Ik had dit boek nooit gelezen, als Maarten van Rossem er niet zijdelings een paar intrigerende opmerkingen over gemaakt had, tijdens het marathoninterview op nieuwjaarsdag. Want, een boek als dit is alleen interessant om de auteur, de inhoud is me ... lees verder »
Dit boekje stamt uit 2002 --- het jaar dat de Nederlandse monarchie weer aan een opmars in populariteit begon. De kroonprins was eindelijk aan de vrouw geraakt. En die band werd bezegeld met een breed in de publiciteit gebrachte bruiloft. ... lees verder »
In 1979 vloog de Gossamer Albatros over het Kanaal, als eerste vliegtuig dat alleen de piloot als krachtbron had. De propeller werd aangedreven door een man op een fiets.
In 1986 kwam dit boekje uit, van de schrijver Bob den ... lees verder »
De helft van dit boek bestaat uit de serie 'Verhelderende kronieken', waarin Den Uyl tamelijk briljant over een hele reeks aan onderwerpen kout. Verhalen zijn het, die ik gezamenlijk met die uit zijn andere boeken maar het feuilleton over zijn ... lees verder »
Heeft Eco eigenlijk ooit weleens iets geschreven dat me enig durend plezier gaf tijdens het lezen? Misschien dat een column hier of daar me niet meteen verveelde. Maar Umberto Eco scoort bij mij hoog op de lijst van schrijvers waarvan ... lees verder »
Het is als academisch gevormd lezer merkwaardig om van een prentenboek bedoeld voor kleuters te zeggen dat het me wat tegenviel in de behandeling van zijn onderwerp. Toch geldt dit oordeel wel voor Ik.
Elders heb ik ooit uitgebreid mijn ... lees verder »
Vrij snel al na de dood van Boudewijn Büch verschenen er verschillende nogal onthullende boeken over hem. Daarin werd steevast aangetoond wat voor pathologische leugenaar hij was geweest. Harry Prick bleef overigens nog opvallend hoffelijk over alle bedrog, in zijn ... lees verder »
Hoe ging het ondertussen met Redmond O'Hanlon? Het was al even geleden dat ik voor het laatst een boek van hem met plezier had gelezen. Misschien is het zelfs zo dat alleen zijn eersteling, over een reis door de binnenlanden ... lees verder »
Dit boekje biedt de weerslag van de eerste Hannah Arendt-lezing, zoals die in 2006 in Nijmegen werd gehouden. Ik heb het tamelijk blind uit een bibliotheekcatalogus gekozen, omdat het als een mij onbekende publicatie bij de auteur Hans Achterhuis vermeld ... lees verder »
Deze bundel van Nina Berberova [1901 – 1993] bevat zes verhalen, volgens het kaft. Alleen meet het kortste nog altijd een kleine veertig pagina's. In de jaren tachtig zijn alle zes in Frankrijk dan ook elk apart als boekje uitgegeven. ... lees verder »
Een prentenboekje als dit is om de kijk, niet om te lezen. Het gaat over Lolla. Een meiske is dat, met voeten die naar schatting twintig keer zo groot zij als haar lichaampje. Al variëren die verhoudingen noch al eens ... lees verder »
Er was iets merkwaardigs met dit boek. En dan doel ik onder meer op de overlap binnenin. Dezelfde argumenten worden namelijk soms wat makkelijk herhaald. Ik heb volgens mij zeker twee keer, maar misschien ook drie keer, gelezen dat Nederlandse ... lees verder »
Dit boek is een bundel met columns en langere stukken die Abram de Swaan begin jaren tachtig schreef voor NRC-Handelsblad. Dat maakt de opgenomen artikelen minstens vijfentwintig jaar oud. De vragen die ik voor het lezen had waren daarom: is ... lees verder »
Eenmaal afgestudeerd ligt het niet voor de hand nog eens een boek te lezen dat als inleiding kan dienen op je vakgebied. Dit gebeurt eigenlijk nooit. Alsof in zulke boeken niets kan staan dat nog eens verrassende inzichten brengt.
Nu ben ... lees verder »
Rudy Kousbroek schreef ooit: 'Het treurigste gevoel dat ik ken, is de weg weten in een huis dat niet meer bestaat'. [Het meer der herinnering; anathema's 5].
En ik las deze roman als wat een plagend antwoord op deze stellige uitspraak. ... lees verder »
De van oorsprong Haagse kunstenaar Marcel van Eeden publiceerde jarenlang éen tekening per dag op zijn weblog. En ik bekeek ze alle dagen.
Die tekeningen hadden altijd hetzelfde liggende formaat, en waren immer gemaakt met een zwart negro-potlood. Verder zei Van ... lees verder »
Al jaren voor ik een abonnement op Het Parool had, kocht ik altijd een los exemplaar op zaterdag. Die krant had namelijk altijd iets speels, en oneerbiedigs, dat ik in andere dagbladen miste. Al spreken we nu wel over de ... lees verder »
Bij Nederlandstalige poëzie wreekt zich altijd wat dat ik zo snel lezen kan. Ik heb het niet meer nodig om woorden eerst te vocaliseren; de herkenning van de tekst verloopt altijd directer. Veel van het klankspel, dat een gedicht toch ... lees verder »
Eerder kwamen op boeklog al eens de cultuurgeschiedenissen langs van vuur, zout, arabische gom, blond haar, het bed, oplichters, en voetbal. Plus zo nog wel wat meer. Omdat ik nogal van die manier van geschiedschrijving houd. Door de nadruk op ... lees verder »
Bijna 90% van het bezoek hier komt binnen via een zoekmachine. En ik ben er stiekem zeker trots op dat eenmaal geboeklogde titels zo hoog op de ranglijsten scoren daar. Veel minder vind ik het, als blijkt dat ik als ... lees verder »
Zeker dertig jaar heb ik me afgevraagd wie dit stripboekje had gemaakt. En niet dit boekje alleen. Er is een hele reeks gewijd aan de sportieve avonturen van de sprekende aap Jimmy Brown. Alleen ontbeert deze uitgave alle informatie die ... lees verder »
Dit schijnt het meest verkochte boek van John McPhee te zijn. Een onverbiddelijke bestseller, mede door extra goedkope uitgaves als deze paperback.
Maar anders dan de overige titels van McPhee, hier zo vaak lovend besproken, liet dit boek me vrijwel ... lees verder »
Audioboeken vind ik ondingen. Hoewel ik het wel degelijk prettig vind als iemand mij voorleest. Maar ik lees gewoon zo veel sneller dan iemand anders het oplepelen kan. Een compleet audioboek beluisteren vergt een enorme investering in tijd; dat eist ... lees verder »
Er bestaan voor mij twee soorten van teksten in het werk van De Swaan.
Van de ene soort houd ik zeer. Daarin behandelt hij verschijnselen die iedereen heeft kunnen waarnemen, maar daar plaatst hij dan opvallend nieuwe opmerkingen bij. Zijn ... lees verder »
Boeken als deze maken het soms moeilijk er een boeklog op na te houden. Het liet me namelijk onverschillig. Waarschijnlijk omdat voor mij de gebreken de wel degelijk aanwezige kwaliteiten onderuit haalden. Maar ik mag niet uitsluiten de enige te ... lees verder »
Zijn er eigenlijk constanten in het leven van een lezer? Ik heb al vaker hier Lichtenberg's woorden aangehaald, dat elk boek ook een spiegel is, die reflecteert wat de beschouwer er in zien wil. En het is niet uit te ... lees verder »
Aardig aan dit boek van Abram de Swaan is dat het nu eens anders naar taal kijkt dan bijvoorbeeld linguïsten gewoon zijn. Ik kan het geen straf vinden om niet over Sapir-Whorf te hoeven lezen, of Chomsky's syntactische structuren.
Eén van ... lees verder »
Er zijn boeken die misschien wel enige rijpheid van de lezer verlangen. Omdat ze zo veel meer te geven hebben aan wie mee kan oordelen waarover de auteur het heeft.
Stranger Shores van J.M. Coetzee was zo'n boek voor mij. ... lees verder »
Dit boek lag al op de stapel nog te lezen titels, toen ik het genoemd zag in Tegen het idealisme. Joop Goudsblom en Pierre Vinken leerden elkaar namelijk kennen in hun studietijd. Dus als Goudsblom dit boek een persoonlijke zoektocht ... lees verder »
Het Britse TV-programma QI heeft inmiddels een hele industrie achter zich. Ik schreef daar eerder over. En bij die industrie hoort het uitgeven van boeken. In 2006 verscheen The Book of General Ignorance, ruim op tijd om als cadeauboek te ... lees verder »
Schreef De Swaan vroeger boeiender artikelen dan nu, of speelt er iets anders? Is er tijd en afstand nodig om de eigenheid van zijn denkbeelden te kunnen zien, en daarmee waarderen?
Ik vond dit de minste van de bundels die ik ... lees verder »
Nuttig aan het achter elkaar lezen van Abram de Swaan's boeken, is dat me duidelijk wordt wat me in hem aantrekt als schrijver, en wat eigenlijk niet.
Bundels zoals deze, Perron Nederland, met essays die voor een algemeen publiek geschreven zijn, ... lees verder »
Deze novelle van Nina Berberova [1901 – 1993] week in toon wat af van de eerdere verhalen en romans die ik van haar las. Dat komt door de hoofdpersoon, en omdat zij het is die ons zogenaamd haar verhaal vertelt. ... lees verder »
Kom bij mij niet klagen dat internet de cultuur verarmt. Zonder internet was er nooit iemand geweest die mij de schrijver John McPhee had aanbevolen. Zonder internet was het onmogelijk om diens boeken aan te schaffen. En dat was voor ... lees verder »
Van alle literaire genres zijn boeken als deze het moeilijkst te bespreken. In Reserves staan namelijk vooral aforismen. Sommige daarvan zijn heel kort, en toch diep. Zo heet een heel hoofdstuk bij Goudsblom: 'Twijfel ik?'.
Goudsblom debuteerde in 1958, met ... lees verder »
Zo af en toe lees ik een filosofisch bedoeld boek, en bijna altijd erger ik me daarbij aan de toevallige manier waarop de auteur daarvan de wereld bekijkt.
Alsof er geen harde wetenschap zou bestaan. Alsof er van daaruit geen ... lees verder »
Dubravka Ugresic heeft het wonderbaarlijke vermogen om dieptrieste conclusies te trekken, maar die toch op een lichte en humoristische manier te brengen. Dat maakt deze bundel met essays bijzonder. De kritiek erin blijft in het geheugen hangen als een goede ... lees verder »
Dick Hillenius was in 1986 gastschrijver aan de Rijksuniversiteit Groningen. In die functie hield hij drie openbare colleges. Deze zijn gebundeld in dit boek, daarbij aangevuld met een interview van hem met de Nobelprijswinnaar Niko Tinbergen, uit 1973.
Hillenius heeft ... lees verder »
Een beetje schrijver heeft hoofdboeken, en bijboeken. En onder die bijboeken zitten soms merkwaardige exemplaren. Eerder is op boeklog al de interviewbundel Scheppend Nihilisme besproken, waarin tal van interviews met W.F. Hermans zijn gebundeld. Ook kwam hier al eens De ... lees verder »
Vroeger keek ik beter. Maar er was ook minder te zien in die tijd. Ware er internet geweest in mijn jeugd, had ik al mijn stripboeken niet eindeloos herlezen.
Vroeger was ik sneller tevreden met wat me aangeboden werd. Maar ... lees verder »
Lag de VS verder weg in jaren zestig dan nu? Mij lijkt het van wel. En het is ook wel wat noodzakelijk om te beseffen hoe ver weg dan wel, om dit boek van Abram de Swaan op waarde te ... lees verder »
Mooi aan de boeken van Hillenius vind ik de afwisseling in zijn werk. De vreemde eilandbewoner is weer gewoon een biologieboek. Een monografie is het, waarin uitgelegd wordt hoe evolutie werkt, door te tonen wat er telkens weer in isolement, ... lees verder »
Tot de luttele zekerheden in dit leven horen dat er elk jaar een boekenweek gehouden wordt in maart, dat iemand die dan een boek koopt daarbij een ander werkje geschonken krijgt, en dat dit cadeau steevast een niemendalletje blijkt te ... lees verder »
Elke boekenweek komt met een thema. Dit jaar was dat Van oude menschen -- de letteren en de derde leeftijd. En wat die derde leeftijd is, weet ik ook niet. Misschien is dat de leeftijd waarop mensen hun derde gebit ... lees verder »
Hoe ging het ondertussen met de wereld? Weinigen die daar beter geïnformeerd over oordelen dan Noam Chomsky. Al is het ook weer zo dat de pure Chomsky, onverdund, niet zo vreselijk boeiend schrijft. Beter is het om hem geïnterviewd te ... lees verder »
Ik lees kranten, en van het TV-journaal zie ik ook weleens een flard, maar dat is niet omdat hun behandeling van de actualiteit me nu wezenlijk interesseert. Al hoop ik nog altijd wel geïnformeerd te worden. Voor een deel zal ... lees verder »
Wat me altijd weer opvalt bij het lezen van John McPhee, is de zo hoge en constante kwaliteit van zijn oeuvre. In de jaren zestig schreef hij al minstens even goed als vorig jaar nog. En omgekeerd. Sterker nog, het ... lees verder »
Dick Hillenius vroeg zich af wat wij van rijke mensen kunnen leren, omdat rijke mensen het meest zichzelf kunnen zijn. Zij kunnen vrijuit kiezen hoe ze hun leven inrichten, waar hun armere soortgenoten altijd allerhande compromissen moeten sluiten. Dat maakt ... lees verder »
Ik las deze roman volkomen onbevangen, en dat was misschien niet goed. Iets meer kennis over de hoofdpersoon, William Buckley, had me bij de waardering geholpen. Zo had ik wel uit het verhaal begrepen dat hij wat merkwaardig sprak, maar ... lees verder »
Van alle boeken die De Swaan heeft uitgebracht, is dit éen van de meest toegankelijke. Niet dat de andere ontoegankelijk zouden zijn, maar deze bundel heef als voordeel dat zijn ideeën compact gepresenteerd worden. Geen stuk is langer dan drie, ... lees verder »
Alles had ik van John Updike gelezen. Zo dacht ik. Zijn gedichten, zijn verhalen, zijn romans. Zijn autobiografieën. De interviews met hem. Zijn beschouwingen over boeken. Zijn columns over golf.
Was het me toch ontgaan dat er inmiddels twee bundels zijn ... lees verder »
Het raadsel Fens.
Andere woorden om mijn relatie tot deze literatuurcriticus te omschrijven, heb ik niet. Zonder mijn eigen smaak nu heilig te willen verklaren, is me niet duidelijk wat er boeiend is aan het werk van deze man. Hoe ... lees verder »
Van alles wat ik dit jaar herlas van Dick Hillenius, pakte dit boek het meest indrukwekkend uit. Toch is het waarschijnlijk ook het meest verouderd. De tweede helft van Oefeningen voor het derde oog gaat er namelijk over Hillenius een ... lees verder »
Deze dikke bundel met Humo-columns had voor mij meer van een dichtbundel dan van een leesboek. Maanden heb ik erover gedaan het ding uit te krijgen. Brusselmans deelt zijn vaste lezers, tot wie ik mijzelf voor het gemak maar even ... lees verder »
De tip om dit boek te lezen kwam van Gerard van Westerloo, die het terloops roemde tijdens een interview op de zender Het Gesprek. Ik dacht toen nog dat de naam Remnick nieuw voor me was, maar dit bleek niet ... lees verder »
Mijn plannetje om tien boeken van Abram de Swaan te lezen, is bijna uitgevoerd. En soortgelijke initiatieven zal ik in de toekomst zeker vaker nemen. Al zie ik nu ook dat er problemen kunnen ontstaan om binnen korte tijd een ... lees verder »
Boeklog biedt impressies van boeken. Persoonlijk gekleurde impressies bovendien. Die zijn voor mij het leukst om te schrijven. En bovendien weef ik voor mijzelf toch altijd wel de informatie in een boeklogje mee die later nog eens van belang kan ... lees verder »
Eigenlijk zou ik de romans van Jean-Philippe Toussaint vreselijk moeten vinden. Meer dan enkele malen een wisseling in sfeer overbrengen, doen ze meestal niet. Er gebeurt weinig. Daarbij zijn ze vreselijk traag.
En ik geef toe dat zijn boeken me ook ... lees verder »
Zelden lees ik iets uit vrije wil dat me hard weer in de schoolbanken terugplaatst. Maar bij deze lezing van de theoretisch historicus Frank Ankersmit was dit toch het geval.
Hierbij speelt mee dat ik ook werkelijk in de schoolbanken ... lees verder »
Pnin stond op mijn lijstje ooit nog eens te lezen boeken. Pnin in het Engels dan, want de Nederlandse vertaling staat al heel lang in de kast. Het is éen van de weinige romans van Nabokov die me ooit werkelijk ... lees verder »
Tijs Goldschmidt was een student van Dick Hillenius. Beide zijn (waren) biologen. Beide ook hebben over veel meer geschreven dan alleen de natuur alleen. Ik geef toe zo veel van Hillenius te hebben herlezen in de eerste maanden van 2008, ... lees verder »
Wanneer was ik in Gombrowicz? Vijftien jaar geleden? Eerder nog?
Kijkend naar mijn reactie nu op deze roman, moet ik concluderen dat het nauwelijks zin heeft om zijn fictiewerk nog eens in te kijken. Er is iets veranderd sinds de ... lees verder »
Nevil Shute Norway [1899 – 1960] was een vliegtuigbouwer, die met zijn voornamen als schrijversnaam wereldberoemd zou worden als romanauteur. De boeken van hem zijn bijna vijftig jaar na zijn dood nog steeds te koop. En dat vind ik wel ... lees verder »
Misschien was het een vergissing om een boek over de toekomst te lezen, dat geschreven is in 1980. Een deel van de voorspellingen is namelijk al uit gekomen, maar een groot deel ook niet. Toch treedt daardoor hetzelfde effect op ... lees verder »
Net als ik weer eens het gevoel heb dat poëzie wel altijd onbegrijpelijk zal blijven voor mij, lees ik Willem Wilmink, die me dan weer wat twijfels wegneemt.
Nu is een groot deel van de vijftien opstellen in deze bundel ... lees verder »
Vijf jaar terug had de Boekenweek in Nederland als thema dood en vergankelijkheid. Of iets dergelijks. En ter gelegenheid daarvan verscheen er toen niet éen boekenweekessay, maar waren dat er vier, in een luxe slapkartonnen opbergcassette bovendien. Vandaar dat ik ... lees verder »
Vier korte gedichtencycli staan er in deze dunne bundel. Vier cycli die inderdaad ook als monologen zijn te lezen. Het zijn wel wat boertige alleenspraken.
Ook kan ik, met mijn blindheid voor zo veel poëzie, nauwelijks zo iets poëtisch als ... lees verder »
Veel romandebuten verschijnen er niet in het Fries. Maar dat was er dan weer eens éen, en dan nog eentje van een bijzonder slag daarbij. Brekpunt blijkt een ouderwetse boerenroman te zijn, met alle archetypen en clichés die daar bij ... lees verder »
Uilke Tuinstra [1915] laat zien dat het nooit te laat is om te debuteren. Jammer genoeg maakt zijn bundel wel de indruk wat bij elkaar geharkt te zijn. Naast een enkel opvallend goed gedicht --- Tuinstra won een keer de ... lees verder »
Zoals Van der Veen en Van der Leij de indruk wekten alleen voor mannen te schrijven, zo schrijft Wieke de Haan [1959] alleen voor vrouwen. Maar zij is tenminste eerlijk genoeg dit op het kaft te zetten. Alleen diskwalificeert zij ... lees verder »
Dit was ongetwijfeld éen van de aardigste boeken die ik als jurylid van de Fedde Schurer-priis te lezen kreeg. Maar tegelijk zal het waarschijnlijk voor geen enkele prijs in aanmerking komen, om een technische reden.
Jan Bouwhuis [1920] bundelde tal ... lees verder »
Dit was nu eindelijk eens een boek dat ik las voor Fedde Schurer-priis dat mijn somberheid over het niveau van de Friestalige debutanten wat wegnam. Durk van der Veen [19??] wist zijn eigen wereld te scheppen in woorden. Een wereld ... lees verder »
Toevallig was ik op de presentatie van deze dichtbundel in februari 2007, zonder nu speciaal voor Simon Oosting te zijn gekomen. Ik kreeg zelfs een exemplaar mee, om te recenseren. Toch ontbrak een bespreking op boeklog tot nu toe. Daar ... lees verder »
Tijdens het lezen van deze verhalenbundel drong zich bij mij de verzuchting op: mannen in Friesland schreven wel heel erg voor andere mannen. Dit is verder typisch een boek dat ik anders niet op boeklog had besproken, omdat niemand wat ... lees verder »
Tettie Stiemsma-Walda [1959] schreef tussen 1994 en 2004 geregeld een column voor de zaterdagsbijlage van het Friesch Dagblad. Misschien doet zij dit nog wel. In deze bundel zijn deze stukje verzameld.
Frou Stiemsma-Walda is getrouwd, en heeft zes kinderen. Zij ... lees verder »
Dit is een dik boek, voor een dichtbundel die nog tijdens het leven van de auteur wordt uitgegeven. En ik weet niet of Andries Miedema [1937] er goed aan gedaan heeft, zo veel poëzie ineens te publiceren. Het is namelijk ... lees verder »
Niet alleen is dit een turf van een boek, ik heb het ook voor een groot deel twee maal gelezen. Bovendien gebood de auteur --- en niet ten onrechte --- dat elk verhaal op zich zou moeten staan. Het voorwoord ... lees verder »
De dunste boeken zijn vaak het dikst. Wat Jean-Philip Toussaint maar weer eens bewees met zijn roman Het fototoestel.
Ogenschijnlijk gebeurt er nauwelijks iets in dit boek. De hoofdpersoon meldt zich voor rijlessen aan op het kantoor van een rijschool, maar ... lees verder »
De grootste schatten staan dikwijls al jaren in de kast, zonder dat ik er zelfs maar naar omkijk. Ik had deze bundel van Hillenius overgeslagen bij het herlezen van zijn werk eerder dit jaar, omdat ik meende dat me alles ... lees verder »
In de Nederlandse vertaling van deze strip had de hoofdpersoon ineens een andere naam. Het jongetje heette plots Casper, in plaats van Calvin. Dat heb ik altijd zeldzaam dom gevonden; daardoor gaat nu juist die aardige verwijzing naar de filosofen ... lees verder »
Uitleggen waarom dit een bijna perfect boek is, zal waarschijnlijk terloops ook veel zeggen over wat me ergert bij andere schrijvers dan McPhee.
Allereerst heeft The Deltoid Pumpkin Seed een geweldig uitgangspunt. Een groep mannen probeert iets nieuws te maken. In ... lees verder »
Een bundel als deze herinnert me er weer aan waarom ik filosofie doorgaans niet vreselijk boeiend om te lezen vind. Ondanks dat Nauta weinig schrijft waar iets op aan te merken is. Maar ik vind het vrijwel steeds een ontstellend ... lees verder »
Als een veenbrand die om de vijf jaar even fel opwakkert, zo is de blijvende aandacht voor de schrijver J.D. Salinger. Ondanks dat deze geheel in de anonimiteit verdween, na een roman en drie verhalenbundels te hebben gepubliceerd in de ... lees verder »
Dit is het enige boek van Dick Hillenius dat ik gewoon nog in de reguliere boekhandel heb kunnen kopen indertijd. En dat kwam omdat het pas in 1996 werd uitgegeven. Ter nagedachtenis. Want toen was Hillenius al 9 jaar dood. ... lees verder »
Het gebeurt nooit, maar toevallig werd een boek met een prijs bekroond terwijl ik het aan het lezen was. De theoretisch historicus Frank Ankersmit won hiermee de Socrates Wisselbeker dit jaar. Hij heeft met De Sublieme historische ervaring het meest ... lees verder »
O'Farrell was onder meer tekstschrijver van TV-programma's als Spitting Image, en Have I Got News For You. En om éen of andere reden blijft dat zichtbaar in zijn boeken, voor mij. De meeste van zijn grappen zijn alleen grappig in ... lees verder »
Wie weleens nadenkt over de toekomst van het Fries, ontdekt dat zelfs een basaal leerboekje als dit heel elementaire vragen oproept. Foar de taalspegel behandelt het onderscheid tussen 'min Frysk' en 'geef Frysk', tussen aangetast en gaaf, tussen slecht en ... lees verder »
In dezelfde cassette met werkjes van Büch en Keizer, was ook dit boekje van Kristien Hemmerechts verzameld. Het thema van de Boekenweek in 2003 had met dood en vergankelijkheid te maken, en Hemmerechts noemt zich in de eerste zin al ... lees verder »
Het was vreemd om dit boek weer eens in te kijken. Ooit heb ik er heel wat tijd mee doorgebracht, maar sindsdien heeft het zeker twintig jaar onaangeroerd in de kast gestaan. Deze nieuwe confrontatie maakte dat ik me ineens ... lees verder »
Een filosofieboek dat afsluit met een gebed, dat moet wel over een intens geloof gaan, en door een religieus auteur geschreven zijn. Caputo is dan ook hoogleraar aan een Katholieke universiteit, en publiceerde verder over Heidegger, Derrida, en Thomas van ... lees verder »
Mooi van een boek dat 'een pond aan papier' heet, is als het dan ook werkelijk 453,6 gram weegt. Dit toont aan dat er over de details is nagedacht. Ook al staat er daarom misschien minder tekst op de pagina ... lees verder »
Het is al vaker geconstateerd hier bij boeken over hardlopen, maar de schrijvers daarvan missen meestal iets. Ze roepen nooit de herkenning op hoe het voor mij was om hard te lopen. Daarbij vraag ik echt niet veel, hoogstens wat ... lees verder »
In mijn herinnering was dit een bundel knorrige columns, maar het boek bleek wat langere stukken te bevatten. Noem het verhalen, noem het satires. Hoofdpersoon is telkens iemand die op de schrijver lijkt; een afgestudeerd psycholoog met allerlei werk binnen ... lees verder »
Er bestaat ook een ingekorte versie van dit boek, met de titel The American Shad. Misschien moet ik nog eens onderzoeken welke hoofdstukken daar precies instaan. Het is namelijk erg begrijpelijk om The Founding Fish in te korten. Tegelijk belooft ... lees verder »
Wilkens [1959] is sinds 1995 een fulltime Fries troubadour. Timmerman was hij daarvoor, en die uitstraling heeft hij nog. Tegelijk deed hij ook kunstacademie, dus zitten er veel meer kanten aan hem dan het degelijke aardse dat hij op het ... lees verder »
Vormvaste verzen zijn dit vrijwel steeds. En het is precies daardoor niet makkelijk om meteen een oordeel over deze dichtbundel te formuleren. De ambachtelijke kwaliteit valt duidelijk op. Maar tegelijk was er geen gedicht dat door een verrassend rijm, of ... lees verder »
Gerrit Komrij houdt tegenwoordig ook een weblog bij. Al heb ik er enige twijfels over of het hem wel echt is. De weblogger daar lijkt nog het meest op een imitatie van de meester. Hij heeft een zeker gemak in ... lees verder »
Merkwaardig aan dit boek was dat ik het al grotendeels meende te kennen. Toch was ik er zeker van het nooit eerder gelezen te hebben.
Maar Een mens als huisdier blijkt later nog eens opnieuw te zijn uitgegeven. Het komt ... lees verder »
Een van de essays uit deze bundel heet 'Het vreemde in de blik van Jean-Paul Sartre'. Het is later opgenomen in een bundel waarvan het toen ook ineens het titelstuk werd. Ook het essay 'Als het Oedipus-complex nu eens projectie ... lees verder »
Eerder heb ik op mijn andere weblog nog eens tussendoor de notitie 'Anatomie van de angst' opgeschreven. Dat was een bescheiden poging om snel even hardop denkend aan te geven waarom bijvoorbeeld Geert Mak tekortschoot, in diens pamflet Gedoemd tot ... lees verder »
Hillenius moest een lezing komen houden over hem opgedragen onderwerp. 'De psychobiologie van het feestvieren'. En het eerste wat hij deed toen, was uitleggen dat hij geen idee had wat het woord 'psychobiologie' zou kunnen betekenen.
Dus werd dit een ... lees verder »
Een plezierige verrassing, deze bundel verhalen. Neeltje Bonnema [1949] behaalt soms een niveau in haar schrijven dat me eerder aan beroemde internationale schrijfsters denken deed, dan aan het doorsnee Friese boek. Dat zit dan vooral in haar beheersing, en wat ... lees verder »
Een roman als deze roept herinneringen op aan een uitspraak van Philip Larkin, van toen die jurylid was van de Booker-prize:
Personally I found myself asking four questions about every book: Could I read it? If I could read it, ... lees verder »
Het boek A Pound of Paper heeft verschillende bijlagen, waaronder een lijst met 99 essentiële romans die Anthony Burgess ooit opstelde per jaar. Onverwacht toch nog, voor mij, prijkt daar ook deze roman op van Nevil Shute. Midden tussen werk ... lees verder »
Het lezen van Voices of Time was zo af en toe een overweldigende ervaring. Ik heb toch anders nooit dat ik een boek moet wegleggen, met een ongelovige vloek, omdat de schrijfkracht van de auteur me even te veel wordt. ... lees verder »
De tweede roman van Toussaint is dit, en hij lijkt me wat mislukt. Veel vorm zit er niet aan. En anders dan in zijn latere boeken, maakt de schrijver ook niet de indruk complete controle te hebben over al die ... lees verder »
Boeklogjes worden nooit inhoudelijk nog eens aangepast achteraf. Hoogstens haal ik er nog weleens een spel- of typfout uit, of plaats ik een link. Maar dat is het wel.
Toch heb ik éen keer in de verleiding gestaan om een ... lees verder »
Twee boeken ineen biedt deze titel. Lend My Your Character begint met een novelle, en vervolgt met een verzameling verhalen. Beide verschenen eerst apart, in de jaren tachtig; toen Joegoslavië nog éen land was, waar de inwoners éen taal hadden, ... lees verder »
Snow's lezing over de kloof tussen culturen was typisch zo'n oertekst die ik altijd nog eens behoorde te lezen. Ik kende de reputatie. Ik wist van de soms overdreven heftige reacties die de tekst had opgeleverd in de jaren vijftig, ... lees verder »
Bij de boeken die ik eerder las van Frans de Waal miste er wat achtergrondinformatie. Hij verwees me steeds net te terloops naar zijn observaties van de chimpansees in Arnhem. Ook al ken ik bijvoorbeeld de film die Bert Haanstra ... lees verder »
Had ik dit proefschrift gelezen als het niet van Jaap van Heerden was geweest? De vraag stellen, is hem beantwoorden. Er zijn in de afgelopen vijfentwintig jaar nogal wat boeken meer geschreven over bewustzijn, of het onderbewuste. Er heeft bovendien ... lees verder »
Ik heb dit boek vooral geleend om de bibliografie achterin. Het leek me nuttig om te weten wat Lolle Nauta precies geschreven had, en waarin hij dat dan publiceerde. Toen bleek deze feestuitgave genoeg extra's te hebben om nog leesbaar ... lees verder »
O'Farrell is toch een merkwaardig auteur. Dit was het derde boek dat ik van hem las dit jaar, en geen ervan deugde in zijn geheel. In de uitvoering dan. Tegelijk is hij telkens zo inventief dat ik zijn boeken wel ... lees verder »
Eerder dacht ik dat de inhoud van De illusie van gisteren hergebruikt was in deze bundel. Dat zou dan verklaren waarom ik alle teksten uit dat bibliografische boekje wel kende, zonder het ooit eerder gelezen te hebben.
Dit bleek niet ... lees verder »
Auden stierf in 1973. Deze bundel is uit datzelfde jaar, wat ineens de vraag oproept of het een postume uitgave was. Voor dit idee spreekt dat de essays, recensies en boekintroducties in het boek uit een grote spanne tijds dateren. ... lees verder »
Elke bekende auteur heeft werken op zijn naam staan die nooit waren uitgegeven als hij geen bekend auteur was geweest. Dit is éen zo'n publicatie. Een curiosum.
In deze bundel staan zevenentwintig door Karel van het Reve bedachte limericks, en een ... lees verder »
Om éen of andere reden had dit boek in de bibliotheekcatalogus Bob den Uyl als auteur gekregen. Dit bleek een misverstand te zijn; diens verhaal was slechts het eerste in deze bundel.
De enige aanlieding om dit boek toch te ... lees verder »
Toevallig las ik laatst ineens weer iets over de literaire activiteiten van schrijver Jaap Scholten. Hij leeft nog. Nu goed, Scholten heeft een column in een krant, helemaal ontgaan was me dit niet. Maar er is eindelijk een nieuwe roman, ... lees verder »
In september 1968 kreeg Gerard Reve een aangetekend schrijven van een strenge Wim Hermans. Daarin werd Reve nadrukkelijk verboden om ook maar éen letter te publiceren uit de brieven ooit aan hem gericht.
Het is een klein veertig jaar later ... lees verder »
Mijn geduld met vriendenboeken was nooit zo heel groot. Misschien komt dit omdat ik ooit een hoogleraar had die een aan hem opgedragen liber amicorum tot verplichte leerstof maakte. Maar Uren met Karel van het Reve lijkt me een opvallend ... lees verder »
Boeklog dient ook om me meer bewust te worden van de vooroordelen die ik heb. En over politiek bezit ik er vele. Zo is me meermaals gebleken dat met éen politicus apart heel goed een interessant gesprek gevoerd kan worden. ... lees verder »
Al eerder ging het op boeklog over de vraag hoe gemakzuchtig Van het Reve was. Deze gelegenheidsuitgave, met de tekst van een lezing, biedt wat dit betreft niets dat ten gunste van de schrijver kan worden uitgelegd.
Van het Reve ... lees verder »
Het verhaal van de wolkammer Eise Eisinga is welbekend. Zo bekend zelfs dat het bij velen in Friesland deel uit zal maken van het collectieve geheugen. Dit maakt het in zekere zin uitmuntend materiaal voor een musical.
Helaas voor mij heeft ... lees verder »
Het zou zo een oefening voor een schrijfcursus kunnen zijn. Plaats een verzameling mensen in een geïsoleerde omgeving --- in dit geval een camping. Laat een deel van die mensen een groot doel hebben buiten die omgeving --- in dit ... lees verder »
Sommige waargebeurde verhalen zijn zo merkwaardig dat ze als fictieboek niet hadden gewerkt. Dit boek biedt éen van die verhalen. Het is de opmerkelijke geschiedenis van Norton Townshend Dodge, een uiterst verstrooide college-professor uit de VS, die vrijwel in zijn ... lees verder »
Misschien moet ik Propp er nog eens op naslaan, maar dit lijkt me een boek met een nieuw soort archetypisch verhaal, dat ergens in de twintigste eeuw nogal populair werd. Het is de zoveelste kroniek van een aangekondigde dood, en ... lees verder »
Bril's boeken hebben doorgaans een laag soortelijk gewicht. Er valt weinig aan te onthouden. Ik lees ze om de stijl van de auteur, en diens formuleringen. De boeken die hij het moment uitbrengt, zijn vooral vermaak.
Bij een verzamelbundel als deze ... lees verder »
Pessoa blijft voor mij de schrijver van éen boek, en een stuk of wat gedichten. Maakt niet uit dat uitgeverij De Arbeiderspers inmiddels een hele reeks werken van hem heeft uitgegeven. Daar zit niets bij dat hetzelfde niveau haalt.
Toegegeven, dat ... lees verder »
Puur dankbaar ben ik, voor een boek als dit. Steve Jones stelt er namelijk precies de vragen in die Matt Ridley zo pijnlijk vergat in diens Nature via Nurture. Bovendien geeft Jones duidelijk aan wat de ethische consequenties kunnen zijn ... lees verder »
Atsma schrijft vaak bijna ouderwets te noemen verhalen, als het alleen om de vorm gaat. En ik houd er wel van als een vertelling met een onverwachte twist eindigt. Zolang het maar geen moppen worden daardoor, waarvan de clou belangrijker ... lees verder »
Jelle Zwart [1926] heeft een groot aantal verzen verzameld in deze bundel. Misschien wel te veel, waardoor de hoogtepunten wat wegvallen tussen de pogingen die net wat minder spits zijn.
Dit kan ook komen omdat versvormen elkaar afwisselen. Zwart heeft nogal ... lees verder »
Deze bundel roept de vraag op of ik, als neutrale buitenstaander, wel gedichten mee mag lezen die niet voor mij bedoeld lijken.
Sprekkende tekens van de gezusters Mud werd uitgegeven door een regionale zorginstelling. Hun Friestalige gedichten werden meteen al voorzien ... lees verder »
Ook dit boek van Willemsen herlas ik met een reden. De vraag speelde mee of het de moeite loonde een poging te wagen de titel ergens te kopen. Ik verwacht namelijk niet dat zijn boeken over een paar jaar nog ... lees verder »
Waarom levert het wielrennen interessantere uitspraken op dan het hardlopen? Ik vind het nogal verbazingwekkend dat de verschillen tussen twee vergelijkbare boeken zo groot zijn. The Quotable Cyclist is aanmerkelijk beter dan The Quotable Runner.
Het lijkt alsof het hardlopen nooit ... lees verder »
De reeks Privé-domein telt op het moment van schrijven 266 delen. Daarvan heb ik er een kwart --- of eigenlijk meer nog, als de titels meetellen die ik in de oorspronkelijk taal bezit, en niet in de Nederlandse vertaling. Toch ... lees verder »
Het gaat niet aan om de bioloog Dick Hillenius alleen maar te bejubelen op boeklog, zoals ik eerder dit jaar deed. Er is goede kritiek op hem mogelijk. Harde verwijten kwamen bijvoorbeeld van Rudy Kousbroek, in diens Huizinga-lezing uit 1972.
Zo ... lees verder »
Het vierde deel in de reeks memoires van Clive James is dit. En mijn verwachtingen over het boek waren enerzijds hoog, omdat James het schreef, terwijl ik tegelijk ook een enorm voorbehoud maakte. Want, waar de eerste 'onbetrouwbare herinneringen' een ... lees verder »
The Pine Barrens bevat een serie reportages, die John McPhee schreef over een afgelegen bosregio in New Jersey. Zelden wordt New Jersey als staat gezien, eerder denken mensen erover als de snelweg naar New York toe. En in die tegenstelling ... lees verder »
Van Komrij's fictie begrijp ik weinig. Maar zelfs zijn essayistische werk, dat doorgaans wel mijn bewondering heeft, kent voor mij ontoegankelijke boeken. Daarvan is dit het duidelijkste voorbeeld.
In Het boze oog staat een reeks artikelen over architectuur, die eerder ... lees verder »
Georg Christoph Lichtenberg [1742 – 1799] heeft me veel geleerd, al was éen ding daarvan onbedoeld. Lichtenberg maakte ruim achtduizend aantekeningen tijdens zijn leven --- terloops, zoals een koopman op een handelsdag notities in een kladboek maakt, met de bedoeling ... lees verder »
J.M. Coetzee schrijft essays over boeken zoals ik ze zou kunnen willen schrijven. Eerder kwam op boeklog al de bundel Stranger Shores langs. En al mijn complimenten over dat boek gelden zonder meer ook voor deze verzameling.
Misschien is Inner Workings ... lees verder »
De publieke omroep in Nederland is ronduit achterlijk georganiseerd. Het grootste deel van de uitzendingen wordt verzorgd door een hele reeks aan verenigingen, die zendtijd hebben gekregen omdat zij claimen een bevolkingsgroep te vertegenwoordigen. Elk van die tientallen verenigingen heeft ... lees verder »
Gerrit Krol schreef in 1979 en 1980 een reeks luchtige columns over het schrijven, voor de achterpagina van NRC-Handelsblad. Deze bundel is daar het gevolg van. En plots heten de columns tezamen essay.
Ik weet dit boek eerder gelezen hebben, een ... lees verder »
Ik had een probleem met dit boek, maar dat lag absoluut aan mij. Ik verwachtte er blijkbaar iets anders van dan historica Ileen Montijn me leverde.
Maar wat waren die verwachtingen dan precies?
Schoonheid als hartstocht is de ondertitel van een vorstelijk ... lees verder »
De titel van dit boek klopt niet, in vertaling. Die is te gemakzuchtig. Er staat nu twee keer 'kunst' in, terwijl dat een misleidende aanduiding is. Daarmee heeft de Nederlandse uitgever dit boek gediskwalificeerd tot kunstboek, terwijl de tekst nu ... lees verder »
Ik weet niet goed of dit éen van mijn favoriete deeltjes Privé-domein is. Wel weet ik dat het boek probleemloos elk decennium herlezen kan worden. En dat komt misschien omdat de inhoud met vrij grote tussenpozen opgeschreven werd. Terwijl de ... lees verder »
Toen Jan Siebelink eindelijk een bestseller had, met een boek dat hij al vaker schreef, riep dat behoorlijk wat kinnesinne op. Nederlanders zijn er traditioneel slecht in om anderen iets te gunnen. Maar onder Siebelink's critici kwam ook het verwijt ... lees verder »
De grote waarde van een boek als dit, is dat daarin weer eens grondig wordt aangetoond hoe weinig wij weten, als mensheid. Tegelijk komt zo'n onthulling ook met nare bijverschijnselen. Dit is een nogal eng boek, omdat het wel tal ... lees verder »
Zelden gaat op boeklog over de zakelijke kant van het uitgeven. En gelukkig ook maar. Heel boeiend is die meestal niet. Bovendien ben ik geïnteresseerd in de ínhoud van boeken, en al niet eens om welke druk of editie het ... lees verder »
De romans van Sue Townsend zijn beter dan deze bundel met columns, alleen al omdat ze die beter in de hand had. Ook haar toneelstukken bieden meer aan schrijfkunst. En toch was dit een zeldzaam plezierig boek om te lezen. ... lees verder »
Ceslaw Milosz keek eind jaren negentig terug op zijn leven, via wat trefwoorden. Dit naar het Engels vertaalde boek is het concentraat van twee delen, die eerst in het Pools zijn uitgegeven. Daarbij lukt het mij niet goed om te ... lees verder »
Kurlansky moet over eten schrijven, zo was mijn conclusie na drie van zijn boeken te hebben gelezen. Daarover weet hij het interessantst te vertellen. Dus las ik Cod ditmaal, zijn biografie van de kabeljauw, om daarin vooral feiten langs te ... lees verder »
Zijn sprookjes op iedere leeftijd te lezen? Op een gegeven moment verdwijnt het ware geloof natuurlijk, in dat alles maar mogelijk zou zijn. En dan heb ík ook nog eens behoorlijk exacte vakken tentamen gedaan, wat de ontvankelijkheid helemaal heeft ... lees verder »
Walter Benjamin [1892 – 1940] wordt ineens weer gelezen in Nederland, zo viel me op. Er is recent een bundel met zijn bekendste essays verschenen. Maar meer nog duiken ideeën van de man ineens bij anderen op als citaten.
Benjamin's werk ... lees verder »
Zo deze bundel columns iets aantoont, dan toch dat de publieke opinie in Nederland razendsnel veranderd is deze eeuw. Paul Frentrop zette bij publicatie in 2002 voor alle zekerheid maar op het kaft 'rechtse' praat te gaan verkopen. Maar hij ... lees verder »
De stukken uit deze bundel verschenen eerst in de cultuurbijdrage op vrijdag van NRC-Handelsblad. Maar in de courant kon ik ze niet lezen. Elke omgeving komt met zijn eigen verwachtingen. En de zo persoonlijk getinte observaties van Bentz van den ... lees verder »
Telkens als er een auteur overlijdt, is er de vraag of het de moeite loont me in zijn oeuvre te verdiepen. Schrijvers worden doorgaans snel vergeten. Hun boeken zijn na een paar jaar ineens weg, alsof ze nooit hadden bestaan.
De ... lees verder »
De naam Robert Graves kwam eerder dit jaar nogal eens langs in mijn lectuur. Dick Hillenius, onder meer, herlas Graves' White Goddess regelmatig, en had dan ook altijd wel iets te melden over hoe de mythologie achter poëzie daarin behandeld ... lees verder »
De winnaar van de Libris Literatuur Prijs 2008 is dit --- en in dier voege blijkbaar het beste Nederlandstalige boek dat er in 2007 uitkwam.
Ik waag het dat juryoordeel te betwijfelen.
Ik vond dit zeker in de eerste helft een vervelend ... lees verder »
Fark.com is een drukbezochte portaalwebsite over actuele ontwikkelingen. Speciaal daaraan is dat het nieuws er doorgaans wordt getoond met een wat andere kop dan de overige media hanteren. Vaak is dat een honende kop.
Het boek It's Not News, It's Fark ... lees verder »
Gerrit Krol won de P.C. Hooftprijs in 2001, voor zijn proza. Ter gelegenheid daarvan verscheen dit bloemlezinkje uit zijn werk. Ik nam het nu door, om te zien of ik iets uit dat oeuvre gemist had. Volgens mij heb ik ... lees verder »
John Simpson heeft met deze memoires over zijn werk als journalist een heel boeiend, maar een nogal mislukt boek geschreven. Anders kan ik het niet omschrijven. Het boek is veel te dik, maar paradoxaal genoeg ook veel te dun.
Eén ... lees verder »
Dit is typisch een boek dat ik nu dan wel gelezen heb, maar voor boeklog liever zou negeren. De gedichten van Tonnus Oosterhoff liggen me namelijk gewoon niet. Er staat geen regel in die iets in me raakt, of aanslaat. ... lees verder »
Het is onmogelijk om meer dan éen verhaal van Tobias Wolff te lezen per dag. En meestal komt dit omdat éen verhaal ook wel volstaat. Ik weet dan iets kleins en moois geschonken gekregen te hebben. Doorlezen kan alleen maar ... lees verder »
In de VS worden andere sporten belangrijk gevonden dan in de rest van de wereld. En, misschien in samenhang daarmee, ook de sportjournalistiek heeft er een andere toon. Vooral in de langere reportages wordt de hele levensloop van de atleet ... lees verder »
Adrian Mole is wel degelijk in 1967 geboren. Niemand die dit wat schelen kan natuurlijk, behalve ik. Want, daarmee zijn we wel degelijk vrijwel exacte leeftijdsgenoten, samen met de Nederlandse kroonprins. Dat schept een band.
Sue Townsend heeft in latere ... lees verder »
Prettig aan het tweede deel van Adrian Mole's dagboek is dat het nog net iets beter uitpakt dan het eerste. Op zich verandert er niets. Dit boek begint gewoon waar het vorige ophoudt. Adrian beschrijft weer alle dagen in korte ... lees verder »
Vraag ik me af of ik dit boek eerder gelezen heb. Het is namelijk niet zo vreselijk goed --- in elk geval nogal wat minder dan de twee eerdere delen met de dagboeken van Adrian Mole. Als ik het eerder ... lees verder »
De reportages uit deze bundel verschenen eerder in het Cultureel Supplement van NRC-Handelsblad. Daar namen ze dan twee grote krantenpagina's in beslag, waardoor het leek of er heel wat stond te gebeuren.
Voor dit boek zijn de reportages nog eens opgepoetst, ... lees verder »
Toen dit boek uitkwam in Nederland, ontstond er meteen beroering om. Ian Buruma was een paar weken voor research overgekomen uit de VS, en had hier en daar wat mensen gesproken. Nogal wat van deze mensen vonden na publicatie dat ... lees verder »
Boeken over kunst hebben wat mij betreft éen probleem. Zodra er afbeeldingen in staan, worden de woorden ernaast vrijwel overbodig. In elk geval gaat mijn aandacht dan niet meer meteen uit naar de tekst.
Bij The Shock of the New speelde ... lees verder »
Het vierde deel van de reeks boeken over Adrian Mole grijpt in vorm en aanpak erg terug op de eerste twee. En dat is in een aantal opzichten jammer. Al vind ik het om mij moverende redenen prettig dat Adrian ... lees verder »
Ik bezit een bescheiden plankje vol met boeken van de natuurkundige Richard P. Feynman [1918 – 1988]. Maar merkwaardig daaraan is dat hij vrijwel geen pagina daarvan zelf geschreven heeft. Zijn autobiografische schetsen werden grotendeels gebaseerd op bandopnamen, van gesprekken. ... lees verder »
Eén van de meest intense intellectuele reizen die ik ooit in mijn leven heb gemaakt, was het bestuderen van The Feynman Lectures on Physics. Dat is een reeks van oorspronkelijk drie boeken, met lessen ooit bedoeld voor beginnende studenten in ... lees verder »
Dit bleek weer eens een kort, maar bijna perfect boek van John McPhee te zijn. Dat is een auteur die er als geen ander in slaagt een onderwerp uit te kiezen dat te saai voor woorden lijkt, om dit vooroordeel ... lees verder »
Deel vijf in de reeks dagboeken van Adrian Mole loopt van eind april 1997 tot het jaar daarop. Onze held is inmiddels dertig jaar geworden, maar vanzelfsprekend nog altijd niets wijzer.
Dit boek bevat een paar aardige satires, waarvan de leukste ... lees verder »
Deze bundel essays leverde mij een wat schizofrene leeservaring op. De eerste helft had ik genoten, vol bewondering voor de praktische wijsheid van de schrijver. Maar toen dwong het dagelijkse leven mij om het boek weg te leggen. En bij ... lees verder »
Monografieën zijn doorgaans geen boeken die veel bij mij wakker roepen. Monografieën lees ik om geïnformeerd te worden. Maar met dit boek lag dat anders. De socioloog Van Doorn toont zich er meer in dan de schrijver van ideeën alleen ... lees verder »
Digitale media maken veel mogelijk. Dat u op dit moment een recensie van een boek leest op een beeldscherm, bijvoorbeeld. Maar al die nieuwe digitale mogelijkheden samen zorgen ook voor verwarring. Want, er bestonden al media. En die hadden al ... lees verder »
Waarom zou iemand een boek als dit lezen, waarvan de inhoud en argumentatie zonder het te openen al te voorspellen is?
Om dat te verklaren, moet ik eerst uitleggen waarom Richard Dawkins' God Delusion [God als misvatting] me interesseerde indertijd. ... lees verder »
Keillor's romans hebben vaak iets geforceerds. En dat vind ik jammer. In zijn korte verhalen komt ook vaak genoeg een krankzinnige complicatie voor, maar dat is er altijd maar éen. Die is te daarmee goed hanteren. Romans hebben meestal meerdere ... lees verder »
Over twintig jaar, zo schat ik, kijken we op de eerste jaren van de 21e eeuw terug als een periode waarin het altijd aanwezige cultuurpessimisme zich vooral uitte in moslimhaat. Den Boef zal natuurlijk stellen zich in dit pamflet tegen ... lees verder »
Twee boeken ineen, biedt deze Lanoye. Allebeide met een eigen voorkant, zodat de inhoud elkaar ergens halverwege het boek ontmoet, en het lijkt of het vervolg op de kop staat.
Van die twee bevielen de verzamelde columns me beter dan de ... lees verder »
Brengt boeklog een ode aan het lezen?
Soms, maar lang niet altijd. Denk ik. Hoe meer leeservaring ik krijg, des te minder waarde de meeste boeken overhouden. Schrijven is moeilijk. Om nog maar te zwijgen over hoe moeilijk denken is. ... lees verder »
Acht keer zes columns telt deze bundel. Een selectie van achtenveertig stukken die de historicus H.L. Wesseling voor NRC-Handelsblad schreef, aan het eind van de twintigste eeuw.
Als historicus heeft Wesseling zich vooral in de Franse en de evenementiële geschiedenis gespecialiseerd. ... lees verder »
In deze bundel vol recensies werd geen enkel boek besproken dat ik ooit gelezen had. Dit stemde me vrolijk. Het leek haast een droom. De bekende droom die veellezers hebben, om in een boekhandel te komen, en er allerhande titels ... lees verder »
Hoe zal Theo van Gogh herinnerd worden? Afgezien van de brute manier waarop hij vermoord is… Zal ook maar iets van zijn eigen werk houdbaar blijken te zijn?
Voor deze bundel met columns geldt dat in elk geval niet. Die ... lees verder »
Dit was een wat ander boek dan ik verwacht had. Waarbij die verwachtingen vooral gebaseerd waren op felle besprekingen in de Amerikaanse media. De Brit James Wood heeft enige naam in de VS. Van criticus voor The New Republic werd ... lees verder »
Het stond bij mij in de kast, maar zei me geheel niets. Dat komt vaker voor, bij boeken. Ik zou er zo een nieuwe rubriek van kunnen maken op boeklog. Met deze week aandacht voor En Ik zag dat het ... lees verder »
Er is iets merkwaardigs met deze bundel essays van Theodore Dalrymple. De tweede helft maakt bijvoorbeeld het deel daarvoor eigenlijk wat nietszeggend, en braaf.
Dalrymple publiceert in de eerste helft van het boek een aantal keurige essays over culturele onderwerpen, en ... lees verder »
Een voorzichtig uitproberen voor mij, dit boek. Met als lullige aanleiding ook nog dat het voor éen euro in de opruiming lag van een ramsjboekhandel. Ik begrijp het algemene belang natuurlijk wel, van kennis over literaire vormen die de oude ... lees verder »
Eigenaardig, dat Bügel's bundels inmiddels alleen nog antiquarisch te krijgen zijn. Dat hij niet in druk is gebleven. Aan het prijspeil te oordelen lijkt er zelfs geen enkele vraag naar zijn werk te zijn.
De columns in Iedereen heeft gelijk bieden ... lees verder »
Ik moet ontstellend veel boeken hebben gelezen over varen. Al zullen dit vooral jeugdboeken zijn geweest, met lectuur die ooit verantwoord werd geacht. Boeken vol met ferme jongens, stoere knapen. Boeken ronkend van de blinde verheerlijking, blatend over de glorie ... lees verder »
Het feuilleton 'The Secret Diary of a Provincial Man' hoort niet tot de canonieke teksten over Adrian Mole. Weliswaar is het dagboek gewoon gepubliceerd, maar dit gebeurde in de krant, met wekelijkse afleveringen. En dus niet in een boek.
Eerder was ... lees verder »
Prachtig boek, op éen klein maar wezenlijk punt na. Als het Van Doorn te doen was om te definiëren wat interventiewetenschappen kunnen betekenen, dan blijft hij voor mij daarbij hangen in een te theoretisch ideaal. Simpelweg omdat detzelfde kritiek die ... lees verder »
De ontvangst van dit boek is interessanter dan het boek. Maar beide tekenen een tijd. Scruton publiceerde zijn ideeën over wat conservatisme is toen hij 36 was. En prompt zou het hem niet meer lukken om verder carrière te maken ... lees verder »
Er staat amper iets in dit boek over de zaak waardoor Wijnand Duyvendak de afgelopen weken plots in opspraak kwam. En dat is om meer dan éen reden jammer.
Duyvendak was sinds 2002 onder meer woordvoerder milieu namens GroenLinks in ... lees verder »
Joseph Epstein is een vreemde schrijver. Ik heb inmiddels honderden van zijn essays en columns opgeslagen in mijn digitale archief. En met genoegen. Maar zijn boeken doen me niets.
Epstein is eloquent en erudiet. Maar die kwaliteiten leveren vervolgens vooral schitterende ... lees verder »
Boek van de zomer van 2008 is voor mij Cultural Amnesia. Alleen al omdat het een heel EK voetbal, gevolgd door Wimbledon, en de Tour de France meeging. Dit was de ideale lectuur om even op te pakken, als de ... lees verder »
Paul de Wispelaere was mij vooral bekend als auteur van sterk autobiografisch geïnspireerde fictie. Dit was een eerste kennismaking met zijn meer wetenschappelijke werk, en die viel me niet altijd mee. De auteur denkt nogal slordig soms.
Het boek ... lees verder »
Fijn boek. Goed geschreven ook. Alleen wist ik het wel op pagina honderd. Wat er verder nog komen zou, leek me op zijn best nog meer uitleg van wat ik al begrepen had. En dit bleek inderdaad zo te zijn. ... lees verder »
Boeklog houdt zich doorgaans ver van de canon. Daar is een simpele reden voor. Canons worden gevuld met boeken die ooit belangrijk waren in de geschiedenis van de literatuur. En ik vind het niet vreselijk boeiend om te weten welke ... lees verder »
Dylan Thomas leende verschillende elementen van Joyce voor deze verzameling van tien kortverhalen. De titel van het boek, vanzelfsprekend, maar ook het idee om de autobiografie tot zijn jeugd te beperken, en grote delen daarvan te fictionaliseren.
Maar daarmee houdt ... lees verder »
Combineer de onleesbaarheid van de nouveau roman met de ergste clichés uit de vampierhorror. Meng dit geheel met een sprookje uit Duizend-en-éen-nacht, en laat de verteller ook nog verward zijn door het geneuzel van Heidegger. Als dat tezamen geen onbegrijpelijk ... lees verder »
Een geslaagd boek schrijven over een mislukking --- dat moet toch mogelijk zijn, dacht Joseph Heller [1923 – 1999] aan het eind van zijn leven. Om vervolgens een werkelijk stomvervelend boek te produceren, vol met postmoderne grapjes.
De ellende begint al ... lees verder »
Blink kwam met een aardig Droste effect. Wat het me leerde, was al tijdens het lezen direct toepasbaar op de inhoud.
Malcolm Gladwell begint dit boek door te illustreren dat er momenten zijn waarin wij onmiddellijk zeker weten, zonder bewust over ... lees verder »
Dit was de enige bundel van Rudy Kousbroek die ik niet eerder gelezen had. Mijn vooroordelen waren te groot. Niet dat ik Kousbroek wantrouwde. Maar Het Oostindisch kampsyndroom leek me een boek vol polemiek. En het is heel moeilijk om ... lees verder »
De reden om Delton Welch [1915 – 1948] te bewonderen, is perfect verwoord in de inleiding van deze biografie. Alan Bennett vertelt daarin dat het voelde alsof Welch rechtstreeks tot hem sprak, uit zijn boeken.
Diezelfde reactie had ook ik ooit, ... lees verder »
Anna Achmatova [1889 – 1966] is typisch zo'n auteur waar anderen het altijd over hebben, en waar ik nog nooit een letter van gelezen had. Laatst nog in mijn lectuur wijdde Clive James een heel essay aan haar. Maar van ... lees verder »
Voor sommige boeken ben ik inmiddels te oud. Romans genoeg die je wel als tiener moet lezen, willen die impact hebben.
Douwe Draaisma, de hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie, lukte het om een bundel met artikelen te schrijven ... lees verder »
Eerder kwam op boeklog al de Huizinga-lezing van Rudy Kousbroek langs. Ook werd eens verwezen naar de voordracht die Karel van het Reve gaf. Dus lag het in de rede om te kijken of deze lezingen-cyclus meer spraakmakend materiaal had ... lees verder »
Deze roman is in vorm en aanpak geïnspireerd door een van mijn lievelingsboeken. Galeano's Boek der omhelzingen. En prettig genoeg heeft Esther Jansma vervolgens iets geheel eigens gedaan met het idee om een verhaal te vertellen in een mozaïek aan ... lees verder »
Aan het begin van deze biografie meldt de auteur Van het Reve's boeken niet apart te zullen gaan duiden. Combineer dit met de wetenschap dat Ger Verrips ooit tot het partijkader van de Communistische Partij Nederland hoorde, en binnen een ... lees verder »
Een filosoof [Van Hilvoorde] en een socioloog [Stokvis] schreven tezamen een cultuurgeschiedenis van de fitnesscultuur in Nederland. Daarmee terecht illustrerend dat er enorme verschillen zijn in waarom mensen zich vroeger lichamelijk inspanden, en de redenen van nu. Tegenwoordig is bewegen ... lees verder »
Dick Francis brengt tegenwoordig, met hulp van zijn zoon, weer elk jaar een thriller uit. Ik lig er zelfs al twee achter. Maar, gezien de kwaliteit van de meest recente die ik wel las, kunnen die nieuwe nog wel even ... lees verder »
Oscar Wilde [1854 – 1900] was al beroemd voor hij de toneelstukken, essays, en poëzie schreef die hem blijvende faam zouden geven. Wilde had in Groot-Brittannië al bekendheid als een briljant student.
Tussen de glorie aan de universiteit en de ... lees verder »
Het eerste kortverhaal dat ik ooit bewust met plezier las, was 'The Open Window’ van Saki. Hij was er opeens, gewoon tijdens de Engelse les. Net als Edgar Allen Poe, een paar jaar later. Klaag ik altijd wel niets geleerd ... lees verder »
Ik las dit boek al eerder, niet eens zo lang geleden, zoals op boeklog te controleren is. Maar toen stond het op zichzelf. Toen was het een hernieuwde kennismaking met een oude bekende, die zich daarmee weer bewijzen moest.
Deze zomer ... lees verder »
Zoals de McPhee's gaan, is deze wel goed, maar niet uitzonderlijk. Dus vraag ik me af waar die kleine teleurstelling aan ligt. Misschien komt het omdat McPhee eerder een portret schetst van een land, dan van éen of twee interessante ... lees verder »
Deze memoires van Max Frisch over zijn diensttijd bieden een perfecte stem tegen John McPhee's beschrijvingen van het Zwitserse leger. Waar de Amerikaan veel nadruk legt op de militaire kracht van het land, spreekt die voor Frisch een stuk minder ... lees verder »
Elias Canetti [1905 – 1994] heeft een hele reeks boeken uitgebracht waar vooral aantekeningen in staan. De bekendste daarvan zijn Die Provinz des Menschen, en Das Geheimherz der Uhr. Maar ook de andere delen zijn allemaal heel rijke boeken, waar ... lees verder »
Altijd vandaag is een verzameld werk tot nu toe van de dichteres Esther Jansma. Er zijn zeven bundels integraal in opgenomen, volgens de verantwoording. Opvallend is wel dat Picknick op de wenteltrap daar ook toe behoort. De oorspronkelijke uitgave daarvan ... lees verder »
Er is op het moment een nieuwe selectie uit van Gore Vidal's artikelen. Dat boek heeft de toepasselijke titel The Selected Essays. En ik was even verheugd. Maar mij viel vervolgens op dat recensenten heel ruim citeerden uit stukken die ... lees verder »
Vlot geschreven biografie van een curieuze Amerikaanse wetenschapper, die ik in éen zitting uitlas. Maar wel een boek met een merkwaardig gebrek. De auteurs hebben de wiskundige kennis niet, noch het wetenschapshistorische overzicht om de ideeën van Norbert Wiener in ... lees verder »
Lewis Mumford [1895 – 1990] was een Amerikaanse cultuurhistoricus. Hij heeft met zijn boeken over wetenschap en techniek nogal wat invloed heeft gehad op mijn vorming --- vooral door zijn nadruk op de menselijke aspecten van elke ontwikkeling.
Mumford heeft ... lees verder »
Het is dat er een tweede deel volgt op deze autobiografie van Doris Lessing. Ander had ik me wat bekocht gevoeld. Dit hele boek heeft als ondertoon hoe erg het toch is waar ze was. Doris Lessing, geboren Tayler, wachtte ... lees verder »
De criticus Arjan Peters was me om een paar redenen bekend, die allemaal weinig met deze bundel te maken hebben. Zo schreef hij vernietigend over het debuut van schrijfster Désanne van Brederode, om later met haar te trouwen. En dan ... lees verder »
Na twee delen van Doris Lessing's autobiografie te hebben gelezen, dringt zich de vraag op wát ik nu eigenlijk gelezen heb.
Beide boeken zijn als intelligente gesprekken --- amusant, interessant, en eerder een belevenis dan iets anders --- maar zijn ze ... lees verder »
Ethel Portnoy [1927 – 2004] heeft twee romans geschreven, die geen van beide het zo hoge niveau van haar verhalen bereiken. Sterker nog, het verschil in kwaliteit is vrij absurd. Zo'n boek als dit lijkt een veredelde streekroman --- vriendelijk ... lees verder »
Ethel Portnoy [1927 – 2004] een feministisch schrijfster noemen, is misschien wel terecht. Zij tooit ook zichzelf een paar keer met dit label in dit boek. En toch heb ik haar nooit als een feministisch schrijfster gelezen. Wel als iemand ... lees verder »
Non-fictie heeft voor mij twee mogelijke nadelen; vooropgesteld dat de auteur zijn ambacht tenminste beheerst. De stand van de wetenschap, of de techniek, kan een boek opvallend snel laten verouderen. En ook komt het voor dat ik nauwelijks iets lees ... lees verder »
Peters onderscheidt zich van andere literaire critici, doordat hij weleens een vraaggesprek heeft met een schrijver. Sommige van deze interviews worden zelfs op de radio uitgezonden. In Het woord is aan de schrijver zijn gesprekken verzameld die plaatsvonden tussen 1990 ... lees verder »
Criticus Arjan Peters heeft het werk van Hermans herordend in een aantal nieuwe boeken. Zijn idee om alle autobiografische verhalen te bundelen, leverde alleen een nogal gebrekkig monstertje van Frankenstein op, wat mij betreft. Er bleven ledematen ontbreken, en leven ... lees verder »
Zo verzameld, is het allemaal wel verschrikkelijk serieus, schreef Kees Schuyt wat onthutst in het voorwoord van deze bundel. Dit was dan ook zijn eerste verzameling van artikelen die hij leverde aan de opiniepagina van De Volkskrant. Inhoudelijk gaven die ... lees verder »
Joyce' boek Portrait of the Artist as a Young Man was aanleiding dit deeltje Privé-domein toch eens te bekijken. Lang, lang stond het al bij mij in de kast. Zo lang al dat ik niet wist of ik het ooit ... lees verder »
Babel – Bibel – Bibliotek bracht enige vertwijfeling. Of mevrouw Susanne Engelmann had werkelijk alleen citaten bij Canetti weten te vinden die me niets zeiden, of Canetti was een stuk minder interessant dan gedacht.
En dat leek me raar. Daarvoor ... lees verder »
In dezer dagen, nu zo vele financiële instellingen van de ene op de andere dag bankroet gaan, loont het soms om naar een boek te grijpen dat iets blootlegt over de achtergrond van wat er nu precies gebeurt.
Als de dollar ... lees verder »
Boeklog dient als een meer permanent geheugen, van wat ik allemaal uitlees. Want het rare van lezen is dat het me moeilijk valt om te sturen wat ik onthoud. Non-fictie werkt bijvoorbeeld heel anders dan fictie. Vertel me iets dat ... lees verder »
Ongepland las ik in vertaling twee boeken vol cultuurpessimisme na elkaar. Het ene was van de socioloog Furedi, die een linkse tot zelfs extreem-linkse achtergrond heeft. Dat bespreek ik hier morgen. Het andere is dit boek van Roger Scruton, een ... lees verder »
Ongepland las ik in vertaling twee boeken vol cultuurpessimisme vlak na elkaar. Het ene was van Roger Scruton, een erkend conservatief filosoof. Daar boeklogde ik gisteren over. Dit is van de socioloog Furedi, die een links tot zelfs extreem-links verleden ... lees verder »
Een curieuze verzameling, deze bundel van Hemingway met alle verhalen over Nick Adams. Die Nick is bijvoorbeeld te beschouwen als een soort alter ego van de schrijver. Hij keerde regelmatig als hoofdpersoon in verhalen terug, en maakte bovendien vergelijkbare ontwikkelingen ... lees verder »
Misschien wordt dit meer een meditatie over taal, en geheugen, dan over deze bundel met aantekeningen van Elias Canetti. Dat komt omdat ik dit boek in korte tijd drie keer gelezen heb; en me daarbij wat zaken zijn opgevallen.
Ik begon ... lees verder »
Canetti [1905 – 1994] was al oneindig groot, en eeuwig Nobelprijswinnaar, toen er toch nog altijd nieuwe boeken van hem verschenen. Die ik vervolgens gewoon kopen kon, in eerste druk. Dat heb ik altijd bijzonder gevonden. Er was werk dat ... lees verder »
Een TV-serie ging vooraf aan mijn waardering van dit boek. Lang, lang, geleden zond de Nederlandse of Duitse omroep de lotgevallen uit van de brave soldaat Švejk in de grote oorlog. Als ik me niet vergis, werd die daarbij gespeeld ... lees verder »
Hoe zal Theo van Gogh herinnerd worden? Afgezien van de brute manier waarop hij vermoord is… Zal ook maar iets van zijn eigen werk houdbaar blijken te zijn?
Theo van Gogh was een begenadigd interviewer. Maar dat was hij dan wel ... lees verder »
De geschiedenis van de strip Sjef van Oekel is een merkwaardige geschiedenis. Dit komt omdat het verhaal al jaren eerder begint dan de stripboeken verschenen. Bovendien eindigt het raar. Met rechtszaken, en een vervolgstrip die wel nooit zal worden afgetekend.
Het ... lees verder »
Dit is deel twee van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
Iets dat me wel benieuwd, maar ik zo gauw geen duidelijkheid over krijg, is de publicatiegeschiedenis van deze stripreeks. Zo bestaan er namelijk twee eerste delen: het hiervoor ... lees verder »
Dit is deel drie van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
Deel 2 van de avonturen van Sjef van Oekel bevat steeds verhalen van meerdere pagina's. Van den Boogaard hanteerde daarbij nog steeds een stramien van vier getekende stroken ... lees verder »
Dit is deel vier van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
Aan deel 3 van de reeks over Sjef van Oekel valt op dat de inhoud nog weer magerder is geworden dan de voorafgaande afleveringen. Slechts éen pagina telt ... lees verder »
De hernieuwde kennismaking met Canetti en Frisch herinnerde me eraan hoe graag ik altijd Duits heb gelezen. Maar dan wel het Duits van auteurs die de taal gebruiken om helderheid te scheppen, want er bestaat ook een veel verhullend Professorenduits ... lees verder »
Dit is deel vijf van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
Het vierde deel uit de reeks is het laatste verzamelalbum met losstaande episodes. Verder staan er de meest expliciete sexscènes in uit de hele serie. Waar Sjef van ... lees verder »
Dit is deel zes van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
Sjef van Oekel breekt door heeft met de andere albums vooral de wat lullige titel gemeen. Maar het is een ander boek dan alle voorafgaande delen. Voor het ... lees verder »
Dit is het slot van een boeklogje in zeven afleveringen, dat hier begint
In 1991 vonniste een rechter dat Sjef van Oekel niet langer mocht worden afgebeeld in 'obscene of pornografische scènes'. Dolf Brouwers wilde vervolgens in hoger beroep een schadevergoeding ... lees verder »
In de trilogie Kroniek van het vuur beschrijft Eduardo Galeano een geschiedenis van Amerika. Van de Noordpool tot het zuidelijkste puntje van Vuurland; met daarbij nadruk op Latijns-Amerika. Bovendien is het een alternatieve geschiedenis. Niet de ontdekking door Columbus wordt ... lees verder »
Lewis Mumford [1895 – 1975] hield begin jaren vijftig zes lezingen over kunst en technologie, aan de Columbia University in New York. En die lezingen zijn misschien wel te zien als een goede introductie tot zijn hoofdwerken, als de boeken ... lees verder »
Er kleeft iets merkwaardigs aan de autobiografieën van schrijvers, en dat is dat die ergens allemaal op elkaar lijken. Tenminste, als het om de jeugd gaat van de auteur. Denk vooral niet dat lezen nut heeft. Eenieder die de moeite ... lees verder »
Dit boek riep een wat merkwaardige vraag op. Was Max Frisch mijn eerste dode literaire held? Was hij de eerste schrijver wiens overlijden zo'n grote indruk maakte dat ik daar nu nog weet van heb?
Ik herinner me in elk ... lees verder »
De tekst stond gewoon online, van deze lezing voor het Stimuleringsfonds Nederlandse Omroepproducties. Eerder ook las ik De Swaan's eigen samenvatting ervan, in NRC-Handelsblad. Geen van beide leesbeurten zetten me eerder aan om een boeklogje aan de tekst te wijden. ... lees verder »
Er was een reden voor, dat ik Youth wel gelezen had, en het voorafgaande deel Boyhood niet. Coetzee was namelijk ooit computerprogrammeur, en schreef daarover in dit boek. Ook ik heb dat ambacht ooit beoefend --- of is het een ... lees verder »
Homo faber kwam in 1991 uit als film, zoals op het buikbandje staat dat ik altijd van mijn boekexemplaar heb bewaard. En het is ook een nogal filmisch boek, zo constateerde ik bij deze herlezing. Met reeksen aan prachtige beelden, ... lees verder »
Het mooiste gedeelte uit de drie Kronieken van het vuur, is misschien wel het begin van boek 1. Waarin Galeano allerlei alternatieve scheppingsmythes vertelt, die toch nog mondeling overgeleverd zijn van de inheemse volkeren in Latijns-Amerika. Want, hoe wreed die ... lees verder »
Hein de Kort tekent nog altijd minstens zo absurdistisch als vijfentwintig jaar geleden. En ik ben nog even ontvankelijk voor zijn humor als toen.
Toch valt me op, bij het terugkijken van materiaal uit 1983 en -84, dat De Kort ... lees verder »
Dit dagboek van Max Frisch is geen dagboek in de normale zin van het woord, maar een uitpuilende verzameling van uitgewerkte aantekeningen, en enkele readymades. Nuttig voor zijn werk. Typografisch wordt duidelijk verschil gemaakt tussen de soorten passages. En uit ... lees verder »
Driehonderd essays schreef Stephen Jay Gould [1941 – 2002] voor het tijdschrift Natural History. Die werden vrijwel allemaal gebundeld. En I Have Landed is de laatste bundel uit deze reeks, die stopte met de vroege dood van de auteur.
Ik ... lees verder »
Schopenhauer schreef dat het kopen van boeken niet hetzelfde is als het zich eigen maken van de inhoud. Dit lijkt een dooddoener. En toch staat voor velen het hebben alvast maar gelijk aan het kennen. Ook ik heb me in ... lees verder »
Ik ken geen onbarmhartiger lezen dan lezen in het openbaar vervoer. Het liefst lees ik natuurlijk gewoon thuis. Ontspannen achterover. Helaas lenen lang alle teksten zich niet om in volledige ontspanning gelezen te worden.
Daaronder was dit deze verzameling van de ... lees verder »
In deze maanden, met zijn overdreven media-aandacht voor de presidentsverkiezingen in de VS, is het goed om een stevig tegengif te hebben. The Boys on the Bus is zo'n boek dat het lijden even draaglijker maakt. Het is een klassiek ... lees verder »
De strips uit de vier deeltjes Korte grappen zijn begin jaren tachtig eerst gepubliceerd in de polder-Pravda; wijlen het dagblad De Waarheid van de Communistische Partij Nederland. Het was de enige krant die de tekeningen wel wou hebben.
Nu heb ik ... lees verder »
In deze dagen, nu de media enkel oor hebben voor die al eeuwig lopende en o zo vervelende verkiezing in de VS, is het goed om vooral naar tegenstemmen te luisteren. En het krachtigste, en helderste geluid is dan dat ... lees verder »
Het gaat wat ver om van een dun boek als dit te verwachten dat het dé analyse biedt over de merkwaardige paniek in politiek Nederland sinds de moord op Fortuyn. De ruimte om de diepte in te gaan ontbreekt. En ... lees verder »
Er zullen maar weinig filosofen zijn, uit wier oeuvre ook een moppenboekje samen te stellen is. Maar Franco Volpi slaagde er zonder moeite in het werk van Schopenhauer met dit doel te plunderen.
En goed, dan had dit boekje ook de ... lees verder »
De socioloog Furedi heeft reeksen aan scherpe artikelen geschreven, voor onder meer Spiked-Online. Ook verschillende van zijn boeken konden me bekoren. Maar deze titel leverde me geen leesplezier op. En de vraag is waarom.
Helaas vrees ik dan toch dat het ... lees verder »
De debuutroman van J.M. Coetzee is geen roman uit éen stuk, maar bestaat uit twee schijnbaar losstaande novelles. Geen van beide biedt een verhaal om vrolijk van te worden. Ik kan door een boek als dit goed begrijpen dat er ... lees verder »
Aan welke voorwaarden moet een goed reisboek voldoen? Ik stel deze vraag, omdat daarmee misschien een verklaring opborrelt waarom dit boek van Gerrit Jan Zwier me inhoudelijk wat tegenviel.
Misschien moet de vraag trouwens zijn of het nog wel mogelijk ... lees verder »
Dit is misschien wel het enige boek in mijn bezit dat net zo krachtig herinneringen weet op te roepen aan mijn jeugd als een persoonlijk fotoalbum lukt. Onbevangen kan ik het daarom niet lezen. Met mij leest tegelijk het kind ... lees verder »
Deze bundel essays is soms wat vreemd uit evenwicht. Voor de hand ligt om te denken dat dit komt doordat de opgenomen teksten elders al eens gepubliceerd zijn, en daarmee toen ook heel verschillende doelgroepen bediend werden. Er zijn stukken ... lees verder »
Toen Goudsblom afscheid nam als hoogleraar Sociologie in Amsterdam, kreeg hij dit liber amicorum cadeau. Daarin blikten vrienden, leerlingen, en collega's terug op hun contact met hem, of lieten zij zich inspireren door een thema uit zijn werk. Tezamen vormen ... lees verder »
Joop van der Horst is hoogleraar Nederlandse Taalkunde aan de KUL, en toch wil hij dat dit boek over taalgeschiedenis als een essay wordt beschouwd. Het is geen wetenschappelijke monografie, omdat Van der Horst verder in zijn uitspraken wil gaan ... lees verder »
Deze vertelling dwong me om mijn mening op de laatste pagina alsnog bij te stellen. Wat daarmee aantoont dat het in elk geval nut heeft om altijd het eind te lezen van een boek. Zelfs al heeft het daarvoor niet ... lees verder »
Gerrit Komrij schreef een tijd de wekelijkse rubriek 'Gouden woorden' op de achterpagina van NRC-Handelsblad. En ik begreep nooit zo goed waarom hij zich daarin zo druk maakte over de veelal politieke waan van de dag. Mij was bekend wat ... lees verder »
Het geheime doel van boeklog is om vast te leggen wie er allemaal meer dan eens gepubliceerd hebben in de New Yorker. Tenminste, ik denk dit weleens, als er voor de zoveelste maal een schrijver aan bod komt bij wie ... lees verder »
Drie biografieën ineen, zo noemde een recensent dit boek achterop in de blurb. En een betere omschrijving kan ik niet bedenken.
Er is het verhaal van de schrijver, die in 1989 voor het eerst in Zuid-Afrika terugkeerde --- het land ... lees verder »
De treffendste analyses over Nederland komen niet van landgenoten. De vis kent het water niet waarin die zwemt. Analyses hebben ook alleen nut als er in detail vergeleken kan worden, tussen hoe het hier is en daar.
Simon Kuper voldoet ... lees verder »
Van alle boeken op mijn planken die ik nooit gelezen heb, riep het rijtje paperbacks met de Ideeën van Multatuli de grootste schuldgevoelens op. Eén van onze geniaalste schrijvers ooit. Vrijwel de enige uit de negentiende eeuw die nog leesbaar ... lees verder »
Dit was een late Frisch, en volgens de geleerden hoort het boek daarmee tot het beste wat hij geschreven heeft. Der Mensch erscheint im Holozän werd ook gekozen tot éen van de twintig belangrijkste Zwitserse boeken ooit, voor een standaardbibliotheek. ... lees verder »
De tweede bundel met Multatuli's Ideeën beviel een stuk beter dan de eerste. Voornaamste reden daarvoor was dat de eerste helft bijna op een normale essaybundel leek, met lange betogen, en dus niet zo'n allegaartje is.
In het nawoord van ... lees verder »
Als het zo is dat in essays vooral de persoonlijkheid van de auteur telt, dan zijn me weinig essays liever dan die van Stephen Jay Gould. Die zocht tenminste nog eens iets uit dat mij weet te verrassen. Die wist ... lees verder »
Eén roman heeft Tobias Wolff tot nu toe geschreven, en twee boeken die nogal op romans lijken, maar volkomen autobiografisch zijn. Er gebeurt namelijk nogal wat in deze beide boeken. En door al die pijnlijke gebeurtenissen keek ik er niet ... lees verder »
Twee boeken van Ted Hughes horen tot mijn favoriete bundels met poëzie. Probleem is alleen dat daar geen gedicht van hemzelf in staat. Hughes stelde samen met Seamus Heany een paar prachtige bloemlezingen samen uit de hele geschiedenis van de ... lees verder »
Bijna alle verhalen uit deze bundel lijken me hergebruikt in Portret en Parijse feesten. Wat trouwens vooral illustreert dat dit een haast perfect boek is. Het is makkelijk in een zitting uit te lezen. En, doordat er alleen persoonlijk gekleurde ... lees verder »
De stijloefeningen van Raymond Queneau leveren geen echt leesboek op, maar eerder een leerboek.
Queneau vertelde in Exercises de style 99 maal vrijwel hetzelfde verhaaltje, dat op zich niet zo veel voorstelt. Een naamloze verteller ziet een jonge man met ... lees verder »
Niets heb ik met musicals. Al zullen er tegelijk vele liedjes zijn die ik mooi vind en toevallig wel uit een musical stammen. Maar een theatervorm waarin de acteurs telkens plots het toneelstuk stoppen om in zoet gekweel over te ... lees verder »
Bijna zijn hele leven al houdt Wim Zaal aantekeningen bij van wat er in zijn leven gebeurt. Deze autobiografie is op die notities gebaseerd. En dat kon weleens de gebreken verklaren.
Het spijt me om te moeten schrijven, maar Wim ... lees verder »
Het geheime doel van boeklog is om vast te leggen wat in deze tijd normaal wordt geacht, en waarom dan wel. Al was het maar omdat elk tijdsgewricht met zijn eigen hypocrisie komt, en het daar in beschouwingen elders te ... lees verder »
Dit essay van Enzensberger herinnerde mij er ineens aan dat ik het ooit leuk vond om naar lezingen te gaan. Die lust is er inmiddels niet meer. Vermoedelijk omdat ik sindsdien beroepshalve menige lezing heb bijgewoond; en sindsdien enkel nog ... lees verder »
Al van toen Peter Drucker overleed in 2005 was er een wens om boeken van hem te gaan lezen. Ik had hem wel eerder geprobeerd, maar zonder de bagage te hebben om iets aan zijn boeken te hebben. En vervolgens ... lees verder »
Elders had ik al eens uitgesproken niet van enthousiasme over te lopen om dit boek te gaan lezen. Sommige thema's zijn weliswaar eeuwig --- menig schrijver heeft zijn of haar gestorven kind tot onderwerp van een kunstwerk gemaakt --- terwijl ... lees verder »
'De goede oorlog' was al jaren geleden mijn kennismaking met Studs Terkel, en zijn sprankelende manier om geschiedenis te schrijven. Hij tekende verhalen op van schijnbaar gewone mensen; en liet daarmee zien dat er historie zit in eenieders leven. Merkwaardig ... lees verder »
Hendrik Jan Schoo [1945 - 2007] heeft in bepaalde kringen ineens de reputatie van ziener. Zijn naam komt op het moment nogal eens terug in krantenstukken van opiniërende, of moralistische aard. Een simpele verklaring daarvoor kan zijn dat er net ... lees verder »
Waarom leest iemand poëzie? Dat is een vraag die ieder maar voor zich moet beantwoorden; ik weet op zijn best nog net wat ik in poëzie hoop aan te treffen, en daar zo zelden in vind. Mij gaat het in ... lees verder »
Hans Magnus Enzensberger bezocht eind jaren tachtig zeven Europese landen, en poogde daarbij telkens de karakteristieken vast te leggen, van bijvoorbeeld volksaard of de aard van bestuur. Dit is daarmee een reisboek, maar dan anders, en in sommige opzichten rijker. ... lees verder »
Boeklog houdt zijn inmiddels traditionele december-stop, om op 1 januari 2009 om 00:00 uur vrolijk verder te gaan met de vijfde jaargang.
Hoewel het tellertje onderaan de pagina ze al meenam, zijn nu pas de boeklogjes openbaar die ik dit voorjaar ... lees verder »