Zoals ik Musil indertijd gelezen heb, laat Der Mann ohne Eigenschaften tussen de regels ook een ontwikkeling in het denken zien van de auteur, tijdens de jaren dertig. Enerzijds is het boek een utopie, omdat de roman voor hem de kans bood om mogelijkheden te wegen — wat dan uitgelegd kan worden zoals Mertens deed. Anderzijds mislukt er zo veel van wat de personages willen; waar voor mij de satire in zit.

Ik ben geneigd met Athony Mertens mee te voelen in het citaat dat je van hem geeft. In een kritische bespreking (1914) van Zur Mechanik des Geistes van Rathenau merkt Musil op: “Kunstzinnig en wetenschappelijk denken raken elkaar bij ons (in Duitsland HS) nog niet. De kwesties van een middenzone tussen beide in blijven onopgelost”.
Mijn vraag: Zou een auteur die zo’n serieuze omissie constateert daar in zijn eigen werk alleen maar satirisch mee willen omgaan?