woensdag 14 september 2005
Het probleem met Herman Brusselmans is dat hij maar door blijft schrijven, en al zijn boeken iets van elkaar hebben. De man is tekstproducerende industrie. Toegegeven, er blijft een duidelijk niveauverschil met de in een vergelijkbaar tempo verschijnende albums van Suske en Wiske. Alleen ontbreekt het er nog maar aan dat de uitgever Brusselmans’ boeken nummert op de kaft om verzamelaars ten dienste te zijn.
Toch probeerde ik Brusselmans’ laatste, en hield daarin teleurgesteld op na twintig pagina’s. Er was me al te veel bekend aan toon, inhoud, en humor om nog een prikkel te hebben door te lezen.
Daarom nam ik nog even dit boekje ter hand, van ene Gerd de Ley. Dat is een soort meeëter die de oeuvres van bekende schrijvers doorneemt op leuke zinnetjes, deze tussen twee kaftjes stopt en daar dan trots zijn naam op zet. Misschien dat het zou helpen om te zien wat ik ooit prachtig vond aan Brusselmans.
Ook dat viel tegen. Het was alsof ik een saaie oom op een verjaardag mopjes hoorde vertellen die me al van ergens anders bekend waren. Mijn glimlach betrof de herkenning, anders niet.
Herman Brusselmans, Doch verder geen paniek
Doorgrondelijke wijsheden van Herman Brusselmans
Samengesteld door Gerd de Ley
92 pagina’s
Uitgeverij Prometheus, 1997
in: a-z, fictie nederlandstalig
[+] zie de gerelateerde titels
maandag 24 maart 2008
Deze dikke bundel met Humo-columns had voor mij meer van een dichtbundel dan van een leesboek. Maanden heb ik erover gedaan het ding uit te krijgen. Brusselmans deelt zijn vaste lezers, tot wie ik mijzelf voor het gemak maar even reken, namelijk zelden iets nieuws mee. Maar de manier waarop hij vorm geeft aan dat overbekende, daar gaat het nu net om. Daar moet in enige rust van genoten worden.
Zeven jaar aan wekelijkse columns is dan erg veel, in éen boek.
Dus las ik hoogstens een paar pagina’s per keer. Altijd tot het moment dat ik merkte niets meer op zinsniveau op te nemen. Nogal veel columns in deze bundel gaan over sex, bijvoorbeeld, en de beschrijvingen daarvan worden nogal snel vervelend. Dat stoot dan af. Dus op zo’n moment stopte ik de boekenlegger terug, en zocht ik iets anders om te lezen op.
Nee, boeken als deze gaan mij alleen om de zinnetjes. De bevreemdende zinnetjes. En toevallig staan er daar in deze bundel honderden van.
In 1944 stuurden de Amerikanen een undercoveragent naar Auschwitz, maar ze maakten hierbij de kapitale fout voor deze ultrageheime job een neger te gebruiken, zodat de nazi’s algauw de actie wisten te ontmantelen. [42]
Men kan het terugvinden in mijn op stapel staande bundel Achter haar tepels kon je haar tieten zien, waarin ik de erotiek onder meer op een filosofische wijze belicht. [129]
We kunnen nog veel leren van de dieren, bijvoorbeeld mekkeren. [171]
Als het op eten aankomt hecht ik veel belang aan mijn voeding. [206]
Bij ons thuis was het met kerstavond altijd feest. [272]
Enfin.
Herman Brusselmans, Heilige schrik
351 pagina’s
Uitgeverij Prometheus, 2004
in: a-z, bundels, fictie nederlandstalig
[+] zie de gerelateerde titels
reageer!
vrijdag 4 mei 2007
Brusselmans zadelde me met de vraag op waarom sommige zinnen hardop voorgelezen grappig zijn, en stil gelezen helemaal niet. Dit kwam doordat hij op televisie eens een regel uit dit boek aanhaalde omdat het zo’n goede beginzin was:
Mijn grootvader had zo’n hazelip dat hij dwarsfluit kon spelen op een blokfluit.
Ik vind dit een nogal vergezochte grap, en daarmee dus helemaal niet leuk. Hoewel ik ook niet uitsluiten moet er in gezelschap uit lafheid wel om meegelachen te hebben. Horen is iets anders dan zien. Lezend ben ik minder dom dan luisterend.
In hetzelfde boekgedeelte met de titel ‘Olifanten met een slurf (essays)’ staan enkele beginzinnen die ik me veel subtieler ontregelen, en daardoor voor mij aanmerkelijk grappiger zijn.
Bij ons thuis hadden we een buurman.
Mijn grootvader was een zeer beroemd man in ons gezin.
Overigens zijn die ‘essays’ voor mij verreweg het beste wat dit verzamelbundeltje te bieden heeft. Er staat verder nog een gedicht in, een wat traag toneelstuk, er is een dagboekgedeelte, en verder werden wat columns uit Humo opgenomen. Het stuk dat zijn titel aan deze bundel gaf, is ook zo’n niet heel boeiende column. Brusselmans typt mij in dat gedeelte wat te veel door om maar de gevraagde lengte aan tekst te halen. Dat levert te veel eensluidende verhaaltjes op over een wat beklagenswaardige man die toch de stoere gast uithangt.
Nee, de waarde van die veertig pagina’s aan ‘essays’ zit er vooral in dat het Herman Brusselmans daarin lukt om zijn ontregelende zinnetjes soms zo te stapelen dat bij mij de slappe lach opborrelt.
In de meeste van zijn titels heeft Brusselmans trouwens wel gedeelten waarin hij die perfecte timing even een moment bereikt. Alleen daarom zal ik hem blijven lezen. Ook al schrijft hij telkens weer datzelfde boek.
Herman Brusselmans, Het mooie kotsende meisje
235 pagina’s
Ooievaar Pockethouse, 1995, oorspronkelijk 1992
in: toneelstukken, a-z, humor, bundels, verhalen
[+] zie de gerelateerde titels
dinsdag 1 november 2005
Herman Brusselmans heeft dus gewoon nog eens kort haar gehad. Wat schattig.
In Weg met de literatuur! zijn twee vroege werken van de schrijver verzameld. De geschiedenis van de wereldliteratuur [1989] en De geschiedenis van de Vlaamse letterkunde [1988]. Om die wereldliteratuur was het mij te doen, want dat was de titel van de boekenrubriek die Brusselmans schreef voor De Morgen.
Ik herlas dit boek om te zien of Brusselmans vroeger beter was dan nu. Of het terecht is dat ik toen nog weleens boeken van hem kocht, en las.
En ja, hij kon erg goed zijn eind jaren tachtig.
Al is het nu ook weer niet heel moeilijk te schelden over slecht geschreven boeken, maar Brusselmans liet me meerdere keren lachen. Hij verleidde me bijna tot de gedachte hoe leuk het zou zijn om op dit boeklog ook over al dat halfgebakken proza dat maar uitgegeven wordt te gaan schrijven. De ellende is alleen dat ik daarvoor al die troep ook nog eens zou moeten lezen.
W.F. Hermans zei over het recenseren van slechte boeken dat het als sneeuwruimen was. Uit zichzelf verdwijnt het allemaal ook wel. Maar ik ben blij dat er boeken zijn die getuigen hoe amusant het ruimen zijn kan.
Herman Brusselmans, Weg met de literatuur!
Een baanbrekende studie
315 pagina’s
Uitgeverij Bert Bakker © 1997
in: a-z, boeken over schrijven, bundels, reference, cultuur, fictie nederlandstalig
[+] zie de gerelateerde titels