dit is het dossier:

Arthur Japin

© Boeklog 2005-2017. Alle rechten voorbehouden

 

Grote wereld ~ Arthur Japin

Het boekenweekgeschenk van 2006 gaat over een abnormaal kleine man, genaamd Lemmy. En helaas riep dit boekje bij mij alleen maar vragen op.

Waarom toch dit verhaal?

Wat wilde Japin zeggen met De grote wereld waarvoor per se die dwerg nodig was? Anders dan dat hij genoeg fantasie heeft om te beschrijven hoe het is om abnormaal klein te zijn in een wereld ingericht op grotere mensen?

Natuurlijk hebben schrijvers vaker dwergen gebruikt in boeken. En bijvoorbeeld bij Oskarchen in Grass’ Blechtrommel heeft zijn kleinheid een functie in het verhaal. Maar van dit boekje heb ik geen moment het idee gehad dat er een noodzaak voor dit onderwerp was.

Ik word door dit boekenweekgeschenk slechts bevestigd in het vooroordeel dat Japin een nogal uitleggerige schrijver is. En mij zijn de verzwijgers liever.

Die hele Boekenweek is ook niet voor lezers, die is er voor om boeken te verkopen. En dat is iets anders.

Arthur Japin, De grote wereld
91 pagina’s
Stichting CPNB © 2006

Schrijvers op reis ~ Privé-domein gaat op vakantie

Een kleine honderd deeltje privé-domein zijn er inmiddels geboeklogd. En dat had een reden kunnen geven om eens een wat langere beschouwing aan deze serie egodocumenten te wijden. Alleen lukt me dat niet. Over een serie is weinig anders meer te melden dan dat niet elk deel dezelfde kwaliteit heeft.

Bovendien is de betekenis van de serie privé-domein al even verandert — wat misschien mede komt omdat de uitgever de reeks heeft laten versloffen. Het meest recente deel, Schrijvers op reis, waarin een reeks aan Nederlandse en Vlaamse auteurs die toevallig een band hebben met De Arbeiderspers een verhaal of fragment publiceren, is op geen enkele manier een hoogtepunt te noemen.

De ondertitel ‘Privé-domein gaat op vakantie’ lijkt me zelfs leugenachtig. In weinig verhalen speelt vakantie namelijk een rol. Een verblijf even elders, à la. Daarmee houdt het gauw op.

Vrijwel geen van de auteurs is trouwens ook onderweg — voor mij altijd het belangrijkste deel van een vakantie — bijna iedereen is al op zijn of haar bestemming; en gauw ietwat losgeslagen daar, doordat in den vreemde zo veel vertrouwds van thuis moest worden losgelaten.

Privé-domein diende me ooit om schrijvers te leren ontdekken. Opname in de reeks alleen al was een aanbeveling. Lang geleden.

Vandaar toch dat ik Schrijvers op reis probeerde. Wellicht dat uit deze verzameling een interessante nieuwe stem zou opklinken die me naar een tot nu toe genegeeerd oeuvre leiden kon. Maar zo’n ontdekking zat er niet bij.

En ja, dat zegt evenveel over mij als lezer, of meer wellicht, dan over de opgenomen auteurs.

Dus blijf ik de deeltjes privé-domein koesteren die me kennis lieten maken met iets, in de jaren tachtig, dat me toen de toegang ontsloot tot wat veel groters. Canetti’s Wat de mens betreft. Handke’s Last van de wereld.

Dus is er de wetenschap ook dat er deeltjes privé-domein bestaan die ik nooit zal lezen, omdat ik die uitgaven al in de oorspronkelijke taal bezit; en daardoor nooit als onderdeel van die Nederlandse reeks heb kunnen zien.

En dus staat de vervelende constatering nog altijd die al deze jaargangen boeklog me bracht: dat heel veel deeltjes privé-domein merkwaardig bescheten bloemlezinkjes zijn van veel grotere egodocumenten. Wat het ook heel moeilijk maakt om nieuwe uitgaven in de reeks werkelijk nog onbevangen in huis te halen.

Schrijvers op reis
Privé-domein gaat op vakantie

264 pagina’s
De Arbeiderspers, 2013
Privé-domein nr. 276