donderdag 15 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
Weer is die toverdrank het belangrijkste gegeven voor het plot, en opnieuw levert dat een verhaal met onwaarschijnlijke wendingen op. De beproeving van de lezer heette dit album dan ook in een recensie toendertijd.
Obelix, die als kind in de ketel toverdrank gevallen is, drinkt ditmaal een hele ketel leeg. Dat heeft grote gevolgen voor hem.
Genezing blijkt uiteindelijk slechts een mentale kwestie te zijn. Dat zou in vroeger dagen misschien een subtiel commentaar zijn geweest op een bepaald soort denken over geneeskunde, maar nu is het vooral geklungel van een matig scenarist.
Dit verhaal zou zich ook elders moeten afspelen volgens het vaste ritme van thuis-uit-thuis-uit dat de albums kenmerkt. Maar dat is niet zo. Ja, even worden de restanten van Atlantis bezocht, dat een new age-paradijsje blijkt te zijn.
Het is allemaal te treurig voor woorden ook.
A. Uderzo, Asterix. De beproeving van Obelix
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1996
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
woensdag 14 juni 2006
Het zou best mogelijk zijn om er een intellectueel klinkend excuus voor te verzinnen. Maar ik had deze week gewoon zin om doelloos wat stripalbums door te bladeren. Het is vrij toevallig dat ik daarvoor alleen de boeken koos die Albert Uderzo maakte sinds de dood van René Goscinny, in 1977.
Ik herlas zeven van de acht, die verschenen in het tijdsbestek van 1980 tot enige jaren terug. De achtste was me echt te slecht.
In 1980 was ik zelf twaalf, werd ik dertien, en was ik een kritiekloos bewonderaar van de hele Asterix-reeks. Thans heb ik te veel gelezen en gezien om me niet heel makkelijk te ergeren aan cliché’s of al te grote onwaarschijnlijkheden. Dat Uderzo de reeks heeft voortgezet na de dood van zijn scenarist heeft in mijn herinnering een reeks bloedeloze albums opgeleverd.
Herlezing laat me dus weer kennismaken met boeken die ik indertijd vaak alleen maar verveeld heb doorgebladerd. Enfin.
Asterix: de broedertwist uit 1980 biedt een mengeling van het Romeo en Julia-thema gecombineerd met een wereldvreemde versie van het Berlijnse muur-verhaal. Al is die muur in dit verhaal dan een kloof tussen beide kanten van het dorp. In strips en verhalen kan tenslotte alles, en de overeenkomst met de werkelijkheid hoeft nu ook weer niet totaal te zijn.
En belangrijke rol is ook in dit verhaal weer weggelegd voor de toverdrank van de onoverwinnelijke Galliërs. Die laat zich slecht combineren met andere drankjes van druïde Panoramix, zo blijkt als de Romeinen van beide drinken.
Ik vind toverdrankjes en magische krachten vervelend als oplossingen om een verhaal te vertellen, zo blijkt weer eens. Helemaal als de plotontwikkeling er in zo’n extreme mate vanaf hangt.
Deze viel niet mee bij herlezing, al stonden er nog wel een paar redelijke grappen in.
A. Uderzo, Asterix. De broedertwist
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1980
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
woensdag 14 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
Speelde het vorige verhaal zich in Gallië af, is het nu dus weer de beurt voor een exotisch verhaal. Dat heeft olie als thema ditmaal. Maar omdat aardolie nauwelijks gebruikt werd in de tijd dat de Asterix-verhalen zich afspelen, heeft Uderzo enorm veel moeite om het onderwerp in het plot te verwerken. Het verhaal is daardoor nogal onwaarschijnlijk.
Uderzo maakte er tenslotte maar van dat aardolie een noodzakelijk ingrediënt is voor de toverdrank die de Galliërs onoverwinnelijk maakt. Dat noodzakelijke ingrediënt is op, en moet daarom persoonlijk in het Midden-Oosten opgehaald worden door onze helden.
Aardig aan dit verhaal voor de gevorderde lezer is het optreden van Sean Connery als druïde nul-nul-nix, die met onze vrienden meereist, maar spioneert voor de Romeinen. Dat geeft de tekenaar bijvoorbeeld fijn de gelegenheid om met beeldcliché’s uit de James Bond-films te spelen.
Eindoordeel: afgezien van het onwaarschijnlijke plotgegeven was deze niet onaardig om te herlezen.
A. Uderzo, Asterix. De odyssee van Asterix
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1981
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
donderdag 15 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
Asterix en het feminisme, zo zou dit boekje kunnen heten. Waarin de vrouwen in het ons welbekende dorpje eindelijk ook eens hun rechten opeisen, onder invloed van een Lutetiaanse met de broek aan. Helaas levert dat alleen maar voorspelbare grappen op, terwijl er toch zo veel meer te doen zou zijn met man-vrouwstereotypen.
Ondertussen hebben de Romeinen eindelijk een geheim wapen gevonden om de Galliërs te onderwerpen. Maar ook dat geheime wapen staat machteloos tegenover alle moois dat de Gallischen belangrijk vinden.
Uderzo laat zich helaas kennen als een enorm clichémannetje die laatste tien pagina’s van dit album. Niet voor het eerst dringt zich de gedachte op: hoe veel meer had een intelligent scenarist als Goscinny met dit gegeven kunnen doen.
A. Uderzo, Asterix. De roos en het zwaard
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1991
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
woensdag 14 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
Dit verhaal speelt zich weer grotendeels thuis af, in het dorp van de Galliërs. Het boek is nog zwakker dan ik me herinner. Het plot heeft namelijk enorm veel gaten, en dat helpt het niet.
Op goede dag vind Asterix een borelingske op het pad voor zijn huis, te vondeling gelegd. Dat kind verzorgen is lastig, voor onze eeuwige vrijgezel. Helemaal als het in de ketel met toverdrank dondert, en dan zijn eigen kracht niet meer kent.
Dat kindje is daar natuurlijk niet zo maar neergelegd. Anders zouden de Romeinen niet zo veel moeite doen het te ontvoeren.
Maar ach, het lijkt wel een slechte Amerikaanse film dit boek. Waarin de knaleffecten het domme verhaaltje moeten overstemmen. Aan het eind van dit album gaat het dorp van onze vrienden ook nog eens vlammen op. Om in het volgende album al weer geheel herbouwd te zijn.
Ach.
A. Uderzo, Asterix. De zoon van Asterix
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1983
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
vrijdag 23 juni 2006
Na een hele reeks matige Asterix-albums te hebben doorgeworsteld, vond ik het een plicht om ook een oude favoriet te herlezen. Immers, misschien lag het gebrek aan kwaliteit van die latere albums wel helemaal niet aan de dood van scenarist Goscinny. Misschien ben ik inmiddels gewoon wel te oud geworden voor deze strips.
Maar nee, de eerste anderhalve pagina van dit album brachten al meer lol dan al die acht latere albums samen.
Asterix en de Britten maakt duidelijk dat die recente albums alle gelaagdheid missen. Dat zijn eendimensionale vertellinkjes geworden, waarvan bijna alle elementen van tevoren al bekend zijn. Maar dit boek biedt behalve stof voor jongere lezertjes ook humor die alleen een veel belezener publiek zal begrijpen.
Goscinny verraste mij steeds weer met heel eenvoudige grapjes, domweg door het gesproken Engels letterlijk te vertalen. Of door te spelen met het Britse understatement, waar veel heviger emoties in een stripverhaal normaal zouden zijn geweest.
Die elementen vergoedden het plot trouwens, want daar was de verrassing wel af. Nu. Dertig jaar later.
R. Goscinny en A. Uderzo, Asterix: En de Britten
48 pagina’s
Uitgeverij Dargaud © 1965
Vertaling © 1974
in: a-z, en français [& vertaald], humor, vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
donderdag 15 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
De reeks Asterix en Obelix strompelde de 21e eeuw binnen met dit magere album, dat ik indertijd bij aankoop al niet eens meer las.
Dat is tenminste nog een voordeel van stripalbums boven boeken met enkel letters; door de plaatjes te bekijken wordt het verhaal ook wel duidelijk. Slechte tekst houdt maar op.
In dit album worden de ouders van zowel Asterix en Obelix geïntroduceerd, die gezamenlijk een souvenirwinkeltje in Condatum blijken te exploiteren. Nu zijn onze helden in de loop van de verhalen toch regelmatig in Condatum geweest, maar nimmer kon er toen een familiebezoekje vanaf.
Striphelden horen ook geen ouders te hebben. Alleen als die vanaf het begin een duidelijke plaats in de verhalen krijgen, zoals met de vader en moeder van Calvin en zijn tijger Hobbes. Ouders op een later moment opvoeren, werkt niet. Alle voorafgaande boeken worden daardoor ongeloofwaardig.
Bovendien waren Asterix en Obelix niet op dezelfde dag geboren, zoals in dit boek wordt beweerd. Obelix mocht eerder ooit als verjaardagscadeau wat Romeinen aframmelen, en toen was er geen sprake van dat zijn vriend jarig zou zijn.
Enfin, zoals wel vaker op dit boeklog betoogd: ik denk graag na over wat boeken mij bieden. Maar liever niet om de verkeerde redenen.
A. Uderzo, Asterix. En La Traviata
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 2001
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
maandag 24 oktober 2005
Het laatste album uit de reeks Asterix en Obelix is net een week uit, en ik heb er nog niemand een goed woord over horen zeggen of schrijven.
Is het dan werkelijk zo erg?
Ja. Het is nog veel erger.
Zoals er in India een traditie was dat de weduwe tegelijk met haar overleden man gecremeerd werd, zou het ook op straffe van de dood aan duo’s verboden moeten worden het samen behaalde succes uit te blijven melken als éen van beide overlijdt.
Tekenaar Albert Uderzo heeft in zijn eentje geen enkel aardig album meer weten te maken sinds scenarist René Goscinny stierf in 1977. Dat is inmiddels 28 jaar geleden.
Ik zou er inmiddels dus aan gewend moeten zijn dat een Asterix-album mij niets meer brengt.
En toch. Zo’n uitverkoop als in dit boek was er nog niet eerder. Uderzo sleept Walt Disney erbij, mangastrips, en gekloonde superhelden die op Superman en Arnold Schwarzenegger tegelijk moeten lijken. Er wordt veel gevochten, maar de Galliërs hebben er niet eens deel aan. Ik was op bladzijde 37 en dacht, het verhaal mag nu wel eens wat opschieten wil er nog iets gebeuren. Toen kwam er nog niets.
En het einde is helemaal triest, als Purno de purno iedereen alles laat vergeten. Het was maar een droom, denk ik dan. Het allerergste cliché uit de geschiedenis van het verhalenvertellen.
Maar goed, volgense de officiële website komt er in 2006 een nieuwe tekenfilm uit, gebaseerd op een klassiek verhaal. Dat is tenminste nog iets.
A. Uderzo, Asterix nr. 33: Het geheime wapen
47 pagina’s
Uitgeverij Les Editions Albert Rene © 2005
in: a-z, en français [& vertaald], strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
donderdag 15 juni 2006
Lees hier ook mijn inleiding op dit reeksje besprekingen.
Dit is weer een reisverhaal, waarvoor Uderzo steun heeft gezocht bij de thema’s van duizend-en-éen-nacht. Althans, bij de cliché’s zoals die bij ons zullen bestaan.
Een prinses zal geofferd worden, tenzij het gaat regenen. En om het te laten regenen, worden onze vrienden en de bard Assurancetourix ingevlogen, op een Perzisch tapijt.
Ik verdom het toch echt om de bard Kakofonix te noemen, zoals in de albums gebeurt die tegenwoordig worden verkocht.
Het is een soort Indiana Jones-film, dit verhaal. Grafisch spectaculair, vlot veel verwikkelingen achter elkaar, maar verder wat een holle huls.
Niet vervelend derhalve. Wat kinderlijk, misschien.
A. Uderzo, Asterix. In Indus-land
48 pagina’s
Les Éditions Albert René © 1987
in: a-z, en français [& vertaald], vertaald, strips/graphic novels
[+] zie de gerelateerde titels
